Γιώργος Χατζηνάσιος: Αιχμάλωτοι του Μίσους (1η έκδοση σε cd)

Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 1972. Η Ζωή Λάσκαρη με τον Τόλη Βοσκόπουλο χαλάνε κόσμο στο Θέατρο Βέμπο με την παράσταση "Εραστές του Ονείρου". Το καινούργιο μιούζικαλ που γράφει ο Γιάννης Δαλιανίδης. Το έργο συγκεντρώνει κάθε βράδυ πλήθος κόσμου, που αποθεώνει τους δύο εραστές (στη σκηνή και τη ζωή) και κρατά σταθερά την πρώτη θέση στην προτίμηση του κοινού. Παράλληλα η Ζωίτσα δε ξεχνά και τις κινηματογραφικές της υποχρεώσεις και γυρίζει στη Φίνος Φιλμ τους "Αιχμάλωτους του Μίσους". Μια συνταρακτική ταινία σκηνοθετημένη (επάνω σε δικό του σενάριο) από το Νίκο Φώσκολο. Το στόρι έχει τα πάντα: αίσθημα, μίσος, καθήκον!
Η Ζωή Λάσκαρη ερμηνεύει ικανοποιητικά έναν πολύ δύσκολο δραματικό ρόλο. Μια νεαρή Ελληνίδα επιστρέφει από το Κογκό, ψυχικό ράκος, γνωρίζει και ερωτεύεται έναν μεγαλοεπιχειρηματία, γερμανικής καταγωγής. Το ειδύλλιο καταλήγει σε γάμο, αλλά γρήγορα η κοπέλα ανακαλύπτει την πραγματική ταυτότητα του συζύγου της. Είναι ένας άρρωστος ψυχικά άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον αφρικανικό σπαραγμό, κάνοντας λαθρεμπόριο όπλων. Η ηρωίδα της ταινίας παρότι λατρεύει τον άνδρα της και πατέρα του παιδιού που περιμένει, θα πράξη το καθήκον της για να έρθει τελικά η εξιλέωση.
Δίπλα στη Ζωή εμφανίζονται ο Κώστας Καρράς, η Ελένη Ανουσάκη, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Γρηγόρης Βαφιάς, η Νίκη Τσαγκάλου, ο Γιώργος Σίσκος και η τραγουδίστρια Λίτσα Σακελλαρίου.
Το φιλμ είναι άμεμπτο τεχνικά και φωτογραφημένο θαυμάσια από το Γιώργο Αρβανίτη, έναν από τους πιο καταξιωμένους διευθυντές φωτογραφίας.
Τη μουσική της ταινίας γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο οποίος μόλις ένα χρόνο πριν είχε γράψει πρώτη φορά μουσική για τον κινηματογράφο. Οι μουσικές γέφυρες που γράφει για τους "Αιχμάλωτους του Μίσους", τονίζουν ακόμα περισσότερο τη δραματικότητα του στόρι ενώ στο φιλμ για πρώτη φορά τραγουδά η Ζωή Λάσκαρη ένα υπέροχο τραγούδι σε στίχους του Νίκου Φώσκολου. Το δεύτερο τραγούδι του φιλμ ερμηνεύει μοναδικά η Λίτσα Σακελλαρίου με τη βελούδινη και καθαρή φωνή της.
Το συγκεκριμένο σάουντρακ, από τις καλύτερες δουλειές του Χατζηνάσιου, δεν εκδόθηκε ποτέ, μέχρι σήμερα βέβαια που σας το προσφέρω στην πρώτη διαδικτυακή του έκδοση. Απολαύστε το!!!

Μάνος Χατζιδάκις: Ο Δράκος(1956) ανέκδοτο OST

"Ο Δράκος" θεωρείται από τα αριστουργήματα του ελληνικού κινηματογράφου. Κι ας είχε αμφισβητηθεί στην πρώτη προβολή του. Γυρίστηκε το 1955 και έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου 1956. Για κάποιους είναι ένα φιλμ νουάρ και για άλλους ένα κοινωνικό δράμα με άφθονες πολιτικές αναφορές στη μετεμφυλιακή περίοδο. Φυσικά το κοινό τότε δεν ήταν έτοιμο να αποδεχτεί τους συμβολισμούς της ταινίας και έτσι ο "Δράκος" παίχτηκε μόνο για τρεις μέρες λόγω αντιεμπορικότητας. Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας έκανε κακό ακόμη και στην κινηματογραφική καριέρα του Ντίνου Ηλιόπουλου και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να επανακάμψει. Για την ιστορία οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. 

Χαρακτηριστικά ο Άδωνις Κύρου είχε γράψει στην "Εστία": "Η ταινία, απίθανος και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, καθίσταται εντελώς γελοία, και δεν ηξεύρει κανείς τι πρώτον και τι ύστερον να οικτήρη εκεί μέσα. Τας μωράς γελοιότητας των λαθρεμπόρων; Τον οικτρόν και πανάθλιον χορόν των χασικλήδων; Την οικτράν  εμφάνισιν και κατασυκοφάντησιν της Αστυνομίας; (σ.σ.: για την αστυνομία όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει εγκληματίες και πρέπει να καταδιώκονται) Ή τους αθλιεστέρους  και βρωμεροτέρους συνοικισμούς των Αθηνών και του Πειραιώς, όπου εγυρίσθη το ελεεινόν αυτό κατασκεύασμα;" 

Ακόμη και αριστερές εφημερίδες, όπως η «Αυγή», είχαν γράψει «Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να απαγορεύσει αυτή την αθλιότητα;» Ο Νίκος Κούνδουρος, χρόνια αργότερα θυμόταν: «Πήρα ένα πανό, έγραψα πάνω αυτή τη φράση και το κρέμασα έξω από τον κινηματογράφο. Ο κόσμος το χάζευε, αλλά δεν έμπαινε να δει την ταινία. Ο “Δράκος” ανέβηκε τη Δευτέρα και την Τρίτη κατέβηκε. Ο κόσμος ούρλιαζε “Τα λεφτά μας πίσω”. Τους είπα “κατεβάστε την”».

Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Κούνδουρου, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί το 1954 με ένα ακόμη αριστούργημα, τη "Μαγική Πόλη". Στο "Δράκο" το σενάριο ήταν γραμμένο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και η μουσική από το Μάνο Χατζιδάκι. Ο τελευταίος παρουσιάζει ένα ατμοσφαιρικό σάουντρακ από τα καλύτερα του ελληνικού κινηματογράφου, και είναι κρίμα που καμία δισκογραφική εταιρεία δεν ενδιαφέρθηκε για την έκδοση του. Ανάμεσα στα μουσικά θέματα της ταινίας ξεχωρίζει το τραγούδι "Ιλισσός"(με στίχους του Γιώργου Εμιρζά) που στο φιλμ ερμηνεύει η ηθοποιός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Στη δισκογραφία πέρασε με τις εκτελέσεις της Μελίνας Μερκούρη, της  Γιοβάννας και της Νάνας Μούσχουρη.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υποδύεται έναν  ασήμαντο  τραπεζικό  υπάλληλο που ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς. Ξαφνικά  συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μες στη διφορούμενη γοητεία της νύχτας, μία συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μια χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Στο καστ των ηθοποιών ξεχωρίζουν η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, ο Γιάννης Αργύρης, ο Θανάσης Βέγγος (προσωπικός φίλος του Κούνδουρου), ο Στέφανος Στρατηγός, ο Ανδρέας Ντούζος, ο Ανέστης Βλάχος και τα αδέλφια Αλέκος και Κάση  Τζανετάκου. Στην αρχὴ της ταινίας, ο συνάδελφος  του Ηλιόπουλου στο γραφείο και στη δεύτερη  σκηνὴ ο σπιτονοικοκύρης του ακούγονται να έχουν μια πολύ γνώριμη φωνή· είναι η φωνή του Διονύση Παπαγιαννόπουλου.

"Ο Δράκος" έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ της Βενετίας(1956) και στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του ΦΕΚΘ(1960) βραβεύτηκε ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959. Οι άλλες δύο ήταν η "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη και το "Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" του Αλέκου Σακελλάριου.

Μάριον Σίβα - Άρωμα Άλλης Εποχής (1η έκδοση σε cd)

Με τέσσερις μόλις κινηματογραφικές εμφανίσεις και κάποια σκόρπια 45αρια η Μάριον Σίβα (κατά κόσμον Ζαχαρούλα Μπούρμπουλα) ήρθε στο χώρο του θεάματος να μας μαγέψει με την απίστευτη φωνή της αλλά και την ομορφιά της. Εξαιρετικά προικισμένη φωνητικά η Μάριον γεννήθηκε το 1939 στη Μυτιλήνη και μετά τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης έγινε ένα από τα πρώτα ονόματα του ελαφρού τραγουδιού. Ο Γιώργος Οικονομίδης, παντοδύναμος τότε παράγοντας στο ραδιόφωνο αλλά και την ελληνική δισκογραφία της γράφει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του. Ανάμεσα τους τα: "Έρχεσαι και φεύγεις", "Και Περπατώ", "Έχω απόψε Ραντεβού", "Κλείσ΄το μαγαζί", "Όταν έχεις μια αγάπη" και άλλα.
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 1960 στη μουσική κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου "Καλημέρα Αθήνα". Θα ακολουθήσουν τα φιλμ: "Συνέβη στην Αθήνα"(1962), "Ο Σταμάτης κι ο Γρηγόρης"(1962) και το "Έξω φτώχεια και καλή καρδιά"(1964). Το 1962 η Μάριον κερδίζει το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό του Δήμου Αθηναίων με το τραγούδι του Τάκη Μωράκη "Αθήνα, Άνθρωποι και Θεοί".
Παρά το οικείο και ζεστό παρουσιαστικό της πολλοί, ακόμη και σήμερα τη χαρακτηρίζουν ως "άτυχη τραγουδίστρια", αφού σε ηλικία μόλις 40 ετών έδωσε τέλος στη ζωή της, απογοητευμένη από μια ερωτική σχέση της, η οποία αρχικά την οδήγησε στην Αμερική και το Δεκαπενταύγουστο του 1981, ενώ είχε επιστρέψει στην Αθήνα, μετά από έναν άτυχο γάμο με έναν Ελληνο-αμερικανό επιχειρηματία στο Μανχάταν, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού της. Ο θάνατος της συγκλονίζει τον καλλιτεχνικό κόσμο και ιδιαίτερα το κοινό της, το οποίο δεν την είχε ξεχάσει ποτέ. Σήμερα και οι νεότεροι ανακαλύπτουν την κρυστάλλινη φωνή της παρότι οι δισκογραφικές εταιρείες δε προχωρούν στην επανέκδοση των τραγουδιών της, ίσως γιατί και να το θεωρούν αντιεμπορικό.
Στη συλλογή που ακολουθεί έχω συγκεντρώσει είκοσι από τα ωραιότερα τραγούδια της
που θα μας θυμίζουν ότι κάποτε ήρθε ένα κορίτσι, μας μάγεψε και έφυγε όταν εκείνη θεώρησε ότι έπρεπε να αποχωρήσει...

Γιάννης Μαρκόπουλος Τραγούδια από τον Ελληνικό κινηματογράφο (1η έκδοση σε cd)

Ταλαντούχος και πρωτοποριακός συνθέτης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος συνδυάζει τα ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία με την έκφραση της σύγχρονης μουσικής και χρησιμοποιώντας όργανα από την λαϊκή και από τη δημοτική μούσα, δημιουργεί ακούσματα εντελώς καινούργια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60, οπότε εμφανίζεται στο μουσικό μας χώρο, υπηρέτησε αδιάκοπα και υπεύθυνα τη σύγχρονη ελληνική μουσική, άλλοτε γράφοντας μεμονωμένα τραγούδια και άλλοτε ολοκληρωμένα έργα.
Ένα μεγάλο μέρος του ταλέντου του ο Μαρκόπουλος το έχει επενδύσει σε μουσικές για τον Ελληνικό κινηματογράφο, μουσικές που έγραφε παράλληλα με άλλες συνθετικές δραστηριότητες. Και στο χώρο αυτό ο Μαρκόπουλος εργάστηκε με συνέπεια και ευθύνη και διακρίθηκε. Από το 1962 γράφοντας τη μουσική για τις "Μικρές Αφροδίτες" του Νίκου Κούνδουρου, για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Στα τραγούδια και τις μουσικές αυτού του δίσκου, τον οποίο και έφτιαξα με απόλυτο σεβασμό στο τεράστιο ταλέντο του, έχω επιλέξει θέματα από τις ταινίες: "Οι Εχθροί", " Το Φυλαχτό της Μάνας", "Ο Ψαρόγιαννος", "Ντάμα Σπαθί" και "Κραυγή Γυναικών". Πέντε ιδιαίτερες ταινίες κάποιες από τις οποίες σεναριακά τουλάχιστον, ίσως να είναι πολύ κατώτερες από τη σχεδόν αριστουργηματική μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Μάνος Λοΐζος: Το Λεβεντόπαιδο (1η έκδοση σε cd)

Το Μάνο Λοΐζο το συναντάμε ως συνθέτη στον ελληνικό κινηματογράφο το 1965, χρονιά που γράφει τη μουσική και τα τραγούδια της κωμωδίας του Ορέστη Λάσκου "Μπετόβεν και Μπουζούκι". Στο σύντομο πέρασμα του από τον κινηματογράφο ίσως θα έπρεπε να σταθούμε στη μουσική επένδυση της ταινίας του Ντίνου Δημόπουλου "Το Λεβεντόπαιδο". Μια δραματική ταινία με το στόρι ενός φλογερού ερωτικού πάθους ανάμεσα σε μια πλούσια νέα και έναν εργάτη ναυπηγείου, ο οποίος εργάζεται τα βράδια ως τραγουδιστής σε λαϊκό κέντρο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ερμηνεύουν η Έλενα Ναθαναήλ (ωραιότερη από ποτέ) και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Δίπλα τους η Νόρα Βαλσάμη στο ρόλο του φτωχοκόριτσου που την εγκαταλείπει το Λεβεντόπαιδο αλλά ξαναεπιστρέφει σε αυτήν καθώς πείθεται ότι την αγαπά. Η ταινία γυρίστηκε το 1969 μετά την επιστροφή του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και της Αλίκης Βουγιουκλάκη στη Φίνος Φιλμ. Το ζευγάρι ξεκινά μια νέα συνεργασία με το Φίνο, επάνω σε νέες οικονομικές βάσεις. Πέρα από τις κοινές ταινίες τους επιβάλλεται σχεδόν στο Φίνο να γυρίσει και μια ταινία του Παπαμιχαήλ, χωρίς την Αλίκη. Έτσι γυρίστηκε το "Λεβεντόπαιδο" με σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη.
 Μουσικά η ταινία είναι γεμάτη από τα ωραιότερα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου που στην ταινία ερμηνεύουν ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Γιάννης Καλατζής και η Αλέκα Μαβίλη. Δισκογραφικά το σάουντρακ της ταινίας δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην αγορά αλλά κάποια από τα τραγούδια του φιλμ εκδόθηκαν σε σκόρπια 45αρια. Για πρώτη φορά σας το παρουσιάζω ως ολοκληρωμένο έργο του συνθέτη.

Το "Λεβεντόπαιδο" έκανε πρεμιέρα στις 10 Νοεμβρίου 1969 και έκοψε 344.184 εισιτήρια στις αίθουσες Α΄προβολής. 

Ένα χρόνο μετά...Ρίκα δε σε ξεχνάμε...

Πέρασε ένας χρόνος. Ήταν 7 Αυγούστου 2018, όταν άφηνε την τελευταία της πνοή η σπουδαία δημοσιογράφος και ηθοποιός Ρίκα Βαγιάνη, ταλαιπωρημένη από τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο. Η Ρίκα (κατά κόσμον Μαρίκα Ζούλα) δούλεψε στην τηλεόραση ως δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και ηθοποιός. Φυσικά πέρασε και από τον έντυπο τύπο ως αρθρογράφος και συντάκτης σε πολλά περιοδικά αλλά και εφημερίδες. Το 1997 βρέθηκε στην ΕΡΤ την οποία και υπηρέτησε μέχρι το 2012.
Κόρη του δημοσιογράφου Οδυσσέα Ζούλα, μεγάλωσε με το δεύτερο σύζυγο της μητέρας της τον κορυφαίο αθλητικογράφο Γιάννη Διακογιάννη, ο οποίος στεκόταν πάντα δίπλα της ως αληθινός πατέρας. Η Ρίκα μπήκε στο χώρο του θεάματος ως ηθοποιός αφού ήδη είχε αποφοιτήσει από τη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τότε άλλαξε και το επώνυμο της από Ζούλα σε Βαγιάνη, παίρνοντας τα αρχικά από το όνομα της μητέρας της Βαρβάρας και την κατάληξη από το επίθετο του πατριού της Γιάννη Διακογιάννη.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της έδινε τη δική της μάχη με τον καρκίνο, κρατώντας τον αγώνα της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας....

Το ευγενικό παρουσιαστικό του Βαγγέλη Βουλγαρίδη...καρέ - καρέ!!!

Με ένα ευγενικό παρουσιαστικό, μια υπέροχη φωνή και πολύ ταλέντο ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης πέρασε από τη μεγάλη οθόνη ως ζεν πρεμιέ, κυρίως από τις ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη στη Φίνος Φιλμ, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 60. Ο κινηματογραφικός του κύκλος έκλεισε μάλλον άδοξα μέσα από έναν ιδιαίτερο ρόλο στην ταινία "Tango 2001", που γύρισε ο Κώστας Καραγιάννης το 1973.
Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1942, στην Αθήνα. Στον χώρο του θεάματος μπήκε με ένα ρόλο - πέρασμα στην ταινία "Το Αμαξάκι"(1957). Στους τίτλους του φιλμ αναγράφεται ως Γιώργος Βουλγαρίδης (άγνωστο για ποιο λόγο). Το 1960 κάνει μια επίσης σύντομη εμφάνιση  στην κομεντί του Ορέστη Λάσκου "Νύχτες στο Μιραμάρε". Εκεί θα τον προσέξει ο Γιάννης Δαλιανίδης και θα του δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον "Κατήφορο"(1961). Οι ρόλοι των ευαίσθητων και ευάλωτων νέων του "πηγαίνουν γάντι" και έτσι θα συνεχίσει και στις επόμενες ταινίες του, το "Νόμο 4000"(1962), "Τα Παλιόπαιδα"(1963) και ο "Εγωισμός"(1964). Το 1963 θα πρωταγωνιστήσει και στο πρώτο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, το "Μερικοί το προτιμούν κρύο", όπου με τη φωνή του Λάκη Παλίδη θα τραγουδήσει την "Πρώτη μας Νύχτα". Ο ρόλος που θα στιγματίσει την κινηματογραφική του καριέρα είναι ο "Μίλτος", στο "Δόλωμα" δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Αυτή θα είναι και η τελευταία του συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ. Θα ακολουθήσουν εκτός Φίνου η "Κλεμμένη Αγάπη" και το "Νυφοπάζαρο". Το 1973 θα υποδυθεί το ρόλο ενός ηδονοβλεψία στην ταινία "Tango 2001", μια ταινία που θα φτάσει μέχρι τα προκριματικά του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η επιτροπή θα την απορρίψει λόγω του τολμηρού θέματος.
Με την έλευση της τηλεόρασης στην Ελλάδα θα εμφανιστεί στο "Λούνα Παρκ" του Γιάννη Δαλιανίδη, ως παρουσιαστής και αρκετά χρόνια αργότερα θα πρωταγωνιστήσει στη "Λάμψη" του Νίκου Φώσκολου και το 1994 θα κάνει την τελευταία του δημόσια εμφάνιση στο εβδομαδιαίο σόου του Mega "Μπράβο", με τη Ρούλα Κορομηλά. Στο θέατρο "γράφει" μια αξιόλογη πορεία συνεργαζόμενος με καλούς ελληνικούς θιάσους. Κορυφαία στιγμή στη θεατρογραφία του η συμμετοχή του στην παράσταση "Καμπαρέ"(1972-73) δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη. Σήμερα ο  Βαγγέλης Βουλγαρίδης ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.