Γιώργος Χατζηνάσιος: Αιχμάλωτοι του Μίσους (1η έκδοση σε cd)

Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 1972. Η Ζωή Λάσκαρη με τον Τόλη Βοσκόπουλο χαλάνε κόσμο στο Θέατρο Βέμπο με την παράσταση "Εραστές του Ονείρου". Το καινούργιο μιούζικαλ που γράφει ο Γιάννης Δαλιανίδης. Το έργο συγκεντρώνει κάθε βράδυ πλήθος κόσμου, που αποθεώνει τους δύο εραστές (στη σκηνή και τη ζωή) και κρατά σταθερά την πρώτη θέση στην προτίμηση του κοινού. Παράλληλα η Ζωίτσα δε ξεχνά και τις κινηματογραφικές της υποχρεώσεις και γυρίζει στη Φίνος Φιλμ τους "Αιχμάλωτους του Μίσους". Μια συνταρακτική ταινία σκηνοθετημένη (επάνω σε δικό του σενάριο) από το Νίκο Φώσκολο. Το στόρι έχει τα πάντα: αίσθημα, μίσος, καθήκον!
Η Ζωή Λάσκαρη ερμηνεύει ικανοποιητικά έναν πολύ δύσκολο δραματικό ρόλο. Μια νεαρή Ελληνίδα επιστρέφει από το Κογκό, ψυχικό ράκος, γνωρίζει και ερωτεύεται έναν μεγαλοεπιχειρηματία, γερμανικής καταγωγής. Το ειδύλλιο καταλήγει σε γάμο, αλλά γρήγορα η κοπέλα ανακαλύπτει την πραγματική ταυτότητα του συζύγου της. Είναι ένας άρρωστος ψυχικά άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον αφρικανικό σπαραγμό, κάνοντας λαθρεμπόριο όπλων. Η ηρωίδα της ταινίας παρότι λατρεύει τον άνδρα της και πατέρα του παιδιού που περιμένει, θα πράξη το καθήκον της για να έρθει τελικά η εξιλέωση.
Δίπλα στη Ζωή εμφανίζονται ο Κώστας Καρράς, η Ελένη Ανουσάκη, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Γρηγόρης Βαφιάς, η Νίκη Τσαγκάλου, ο Γιώργος Σίσκος και η τραγουδίστρια Λίτσα Σακελλαρίου.
Το φιλμ είναι άμεμπτο τεχνικά και φωτογραφημένο θαυμάσια από το Γιώργο Αρβανίτη, έναν από τους πιο καταξιωμένους διευθυντές φωτογραφίας.
Τη μουσική της ταινίας γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο οποίος μόλις ένα χρόνο πριν είχε γράψει πρώτη φορά μουσική για τον κινηματογράφο. Οι μουσικές γέφυρες που γράφει για τους "Αιχμάλωτους του Μίσους", τονίζουν ακόμα περισσότερο τη δραματικότητα του στόρι ενώ στο φιλμ για πρώτη φορά τραγουδά η Ζωή Λάσκαρη ένα υπέροχο τραγούδι σε στίχους του Νίκου Φώσκολου. Το δεύτερο τραγούδι του φιλμ ερμηνεύει μοναδικά η Λίτσα Σακελλαρίου με τη βελούδινη και καθαρή φωνή της.
Το συγκεκριμένο σάουντρακ, από τις καλύτερες δουλειές του Χατζηνάσιου, δεν εκδόθηκε ποτέ, μέχρι σήμερα βέβαια που σας το προσφέρω στην πρώτη διαδικτυακή του έκδοση. Απολαύστε το!!!

Μάνος Χατζιδάκις: Ο Δράκος(1956) ανέκδοτο OST

"Ο Δράκος" θεωρείται από τα αριστουργήματα του ελληνικού κινηματογράφου. Κι ας είχε αμφισβητηθεί στην πρώτη προβολή του. Γυρίστηκε το 1955 και έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου 1956. Για κάποιους είναι ένα φιλμ νουάρ και για άλλους ένα κοινωνικό δράμα με άφθονες πολιτικές αναφορές στη μετεμφυλιακή περίοδο. Φυσικά το κοινό τότε δεν ήταν έτοιμο να αποδεχτεί τους συμβολισμούς της ταινίας και έτσι ο "Δράκος" παίχτηκε μόνο για τρεις μέρες λόγω αντιεμπορικότητας. Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας έκανε κακό ακόμη και στην κινηματογραφική καριέρα του Ντίνου Ηλιόπουλου και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να επανακάμψει. Για την ιστορία οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. 

Χαρακτηριστικά ο Άδωνις Κύρου είχε γράψει στην "Εστία": "Η ταινία, απίθανος και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, καθίσταται εντελώς γελοία, και δεν ηξεύρει κανείς τι πρώτον και τι ύστερον να οικτήρη εκεί μέσα. Τας μωράς γελοιότητας των λαθρεμπόρων; Τον οικτρόν και πανάθλιον χορόν των χασικλήδων; Την οικτράν  εμφάνισιν και κατασυκοφάντησιν της Αστυνομίας; (σ.σ.: για την αστυνομία όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει εγκληματίες και πρέπει να καταδιώκονται) Ή τους αθλιεστέρους  και βρωμεροτέρους συνοικισμούς των Αθηνών και του Πειραιώς, όπου εγυρίσθη το ελεεινόν αυτό κατασκεύασμα;" 

Ακόμη και αριστερές εφημερίδες, όπως η «Αυγή», είχαν γράψει «Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να απαγορεύσει αυτή την αθλιότητα;» Ο Νίκος Κούνδουρος, χρόνια αργότερα θυμόταν: «Πήρα ένα πανό, έγραψα πάνω αυτή τη φράση και το κρέμασα έξω από τον κινηματογράφο. Ο κόσμος το χάζευε, αλλά δεν έμπαινε να δει την ταινία. Ο “Δράκος” ανέβηκε τη Δευτέρα και την Τρίτη κατέβηκε. Ο κόσμος ούρλιαζε “Τα λεφτά μας πίσω”. Τους είπα “κατεβάστε την”».

Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Κούνδουρου, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί το 1954 με ένα ακόμη αριστούργημα, τη "Μαγική Πόλη". Στο "Δράκο" το σενάριο ήταν γραμμένο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και η μουσική από το Μάνο Χατζιδάκι. Ο τελευταίος παρουσιάζει ένα ατμοσφαιρικό σάουντρακ από τα καλύτερα του ελληνικού κινηματογράφου, και είναι κρίμα που καμία δισκογραφική εταιρεία δεν ενδιαφέρθηκε για την έκδοση του. Ανάμεσα στα μουσικά θέματα της ταινίας ξεχωρίζει το τραγούδι "Ιλισσός"(με στίχους του Γιώργου Εμιρζά) που στο φιλμ ερμηνεύει η ηθοποιός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Στη δισκογραφία πέρασε με τις εκτελέσεις της Μελίνας Μερκούρη, της  Γιοβάννας και της Νάνας Μούσχουρη.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υποδύεται έναν  ασήμαντο  τραπεζικό  υπάλληλο που ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς. Ξαφνικά  συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μες στη διφορούμενη γοητεία της νύχτας, μία συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μια χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Στο καστ των ηθοποιών ξεχωρίζουν η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, ο Γιάννης Αργύρης, ο Θανάσης Βέγγος (προσωπικός φίλος του Κούνδουρου), ο Στέφανος Στρατηγός, ο Ανδρέας Ντούζος, ο Ανέστης Βλάχος και τα αδέλφια Αλέκος και Κάση  Τζανετάκου. Στην αρχὴ της ταινίας, ο συνάδελφος  του Ηλιόπουλου στο γραφείο και στη δεύτερη  σκηνὴ ο σπιτονοικοκύρης του ακούγονται να έχουν μια πολύ γνώριμη φωνή· είναι η φωνή του Διονύση Παπαγιαννόπουλου.

"Ο Δράκος" έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ της Βενετίας(1956) και στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του ΦΕΚΘ(1960) βραβεύτηκε ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959. Οι άλλες δύο ήταν η "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη και το "Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" του Αλέκου Σακελλάριου.

Μάριον Σίβα - Άρωμα Άλλης Εποχής (1η έκδοση σε cd)

Με τέσσερις μόλις κινηματογραφικές εμφανίσεις και κάποια σκόρπια 45αρια η Μάριον Σίβα (κατά κόσμον Ζαχαρούλα Μπούρμπουλα) ήρθε στο χώρο του θεάματος να μας μαγέψει με την απίστευτη φωνή της αλλά και την ομορφιά της. Εξαιρετικά προικισμένη φωνητικά η Μάριον γεννήθηκε το 1939 στη Μυτιλήνη και μετά τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης έγινε ένα από τα πρώτα ονόματα του ελαφρού τραγουδιού. Ο Γιώργος Οικονομίδης, παντοδύναμος τότε παράγοντας στο ραδιόφωνο αλλά και την ελληνική δισκογραφία της γράφει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του. Ανάμεσα τους τα: "Έρχεσαι και φεύγεις", "Και Περπατώ", "Έχω απόψε Ραντεβού", "Κλείσ΄το μαγαζί", "Όταν έχεις μια αγάπη" και άλλα.
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 1960 στη μουσική κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου "Καλημέρα Αθήνα". Θα ακολουθήσουν τα φιλμ: "Συνέβη στην Αθήνα"(1962), "Ο Σταμάτης κι ο Γρηγόρης"(1962) και το "Έξω φτώχεια και καλή καρδιά"(1964). Το 1962 η Μάριον κερδίζει το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό του Δήμου Αθηναίων με το τραγούδι του Τάκη Μωράκη "Αθήνα, Άνθρωποι και Θεοί".
Παρά το οικείο και ζεστό παρουσιαστικό της πολλοί, ακόμη και σήμερα τη χαρακτηρίζουν ως "άτυχη τραγουδίστρια", αφού σε ηλικία μόλις 40 ετών έδωσε τέλος στη ζωή της, απογοητευμένη από μια ερωτική σχέση της, η οποία αρχικά την οδήγησε στην Αμερική και το Δεκαπενταύγουστο του 1981, ενώ είχε επιστρέψει στην Αθήνα, μετά από έναν άτυχο γάμο με έναν Ελληνο-αμερικανό επιχειρηματία στο Μανχάταν, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού της. Ο θάνατος της συγκλονίζει τον καλλιτεχνικό κόσμο και ιδιαίτερα το κοινό της, το οποίο δεν την είχε ξεχάσει ποτέ. Σήμερα και οι νεότεροι ανακαλύπτουν την κρυστάλλινη φωνή της παρότι οι δισκογραφικές εταιρείες δε προχωρούν στην επανέκδοση των τραγουδιών της, ίσως γιατί και να το θεωρούν αντιεμπορικό.
Στη συλλογή που ακολουθεί έχω συγκεντρώσει είκοσι από τα ωραιότερα τραγούδια της
που θα μας θυμίζουν ότι κάποτε ήρθε ένα κορίτσι, μας μάγεψε και έφυγε όταν εκείνη θεώρησε ότι έπρεπε να αποχωρήσει...

Γιάννης Μαρκόπουλος Τραγούδια από τον Ελληνικό κινηματογράφο (1η έκδοση σε cd)

Ταλαντούχος και πρωτοποριακός συνθέτης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος συνδυάζει τα ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία με την έκφραση της σύγχρονης μουσικής και χρησιμοποιώντας όργανα από την λαϊκή και από τη δημοτική μούσα, δημιουργεί ακούσματα εντελώς καινούργια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60, οπότε εμφανίζεται στο μουσικό μας χώρο, υπηρέτησε αδιάκοπα και υπεύθυνα τη σύγχρονη ελληνική μουσική, άλλοτε γράφοντας μεμονωμένα τραγούδια και άλλοτε ολοκληρωμένα έργα.
Ένα μεγάλο μέρος του ταλέντου του ο Μαρκόπουλος το έχει επενδύσει σε μουσικές για τον Ελληνικό κινηματογράφο, μουσικές που έγραφε παράλληλα με άλλες συνθετικές δραστηριότητες. Και στο χώρο αυτό ο Μαρκόπουλος εργάστηκε με συνέπεια και ευθύνη και διακρίθηκε. Από το 1962 γράφοντας τη μουσική για τις "Μικρές Αφροδίτες" του Νίκου Κούνδουρου, για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Στα τραγούδια και τις μουσικές αυτού του δίσκου, τον οποίο και έφτιαξα με απόλυτο σεβασμό στο τεράστιο ταλέντο του, έχω επιλέξει θέματα από τις ταινίες: "Οι Εχθροί", " Το Φυλαχτό της Μάνας", "Ο Ψαρόγιαννος", "Ντάμα Σπαθί" και "Κραυγή Γυναικών". Πέντε ιδιαίτερες ταινίες κάποιες από τις οποίες σεναριακά τουλάχιστον, ίσως να είναι πολύ κατώτερες από τη σχεδόν αριστουργηματική μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Μάνος Λοΐζος: Το Λεβεντόπαιδο (1η έκδοση σε cd)

Το Μάνο Λοΐζο το συναντάμε ως συνθέτη στον ελληνικό κινηματογράφο το 1965, χρονιά που γράφει τη μουσική και τα τραγούδια της κωμωδίας του Ορέστη Λάσκου "Μπετόβεν και Μπουζούκι". Στο σύντομο πέρασμα του από τον κινηματογράφο ίσως θα έπρεπε να σταθούμε στη μουσική επένδυση της ταινίας του Ντίνου Δημόπουλου "Το Λεβεντόπαιδο". Μια δραματική ταινία με το στόρι ενός φλογερού ερωτικού πάθους ανάμεσα σε μια πλούσια νέα και έναν εργάτη ναυπηγείου, ο οποίος εργάζεται τα βράδια ως τραγουδιστής σε λαϊκό κέντρο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ερμηνεύουν η Έλενα Ναθαναήλ (ωραιότερη από ποτέ) και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Δίπλα τους η Νόρα Βαλσάμη στο ρόλο του φτωχοκόριτσου που την εγκαταλείπει το Λεβεντόπαιδο αλλά ξαναεπιστρέφει σε αυτήν καθώς πείθεται ότι την αγαπά. Η ταινία γυρίστηκε το 1969 μετά την επιστροφή του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και της Αλίκης Βουγιουκλάκη στη Φίνος Φιλμ. Το ζευγάρι ξεκινά μια νέα συνεργασία με το Φίνο, επάνω σε νέες οικονομικές βάσεις. Πέρα από τις κοινές ταινίες τους επιβάλλεται σχεδόν στο Φίνο να γυρίσει και μια ταινία του Παπαμιχαήλ, χωρίς την Αλίκη. Έτσι γυρίστηκε το "Λεβεντόπαιδο" με σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη.
 Μουσικά η ταινία είναι γεμάτη από τα ωραιότερα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου που στην ταινία ερμηνεύουν ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Γιάννης Καλατζής και η Αλέκα Μαβίλη. Δισκογραφικά το σάουντρακ της ταινίας δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην αγορά αλλά κάποια από τα τραγούδια του φιλμ εκδόθηκαν σε σκόρπια 45αρια. Για πρώτη φορά σας το παρουσιάζω ως ολοκληρωμένο έργο του συνθέτη.

Το "Λεβεντόπαιδο" έκανε πρεμιέρα στις 10 Νοεμβρίου 1969 και έκοψε 344.184 εισιτήρια στις αίθουσες Α΄προβολής. 

Ένα χρόνο μετά...Ρίκα δε σε ξεχνάμε...

Πέρασε ένας χρόνος. Ήταν 7 Αυγούστου 2018, όταν άφηνε την τελευταία της πνοή η σπουδαία δημοσιογράφος και ηθοποιός Ρίκα Βαγιάνη, ταλαιπωρημένη από τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο. Η Ρίκα (κατά κόσμον Μαρίκα Ζούλα) δούλεψε στην τηλεόραση ως δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και ηθοποιός. Φυσικά πέρασε και από τον έντυπο τύπο ως αρθρογράφος και συντάκτης σε πολλά περιοδικά αλλά και εφημερίδες. Το 1997 βρέθηκε στην ΕΡΤ την οποία και υπηρέτησε μέχρι το 2012.
Κόρη του δημοσιογράφου Οδυσσέα Ζούλα, μεγάλωσε με το δεύτερο σύζυγο της μητέρας της τον κορυφαίο αθλητικογράφο Γιάννη Διακογιάννη, ο οποίος στεκόταν πάντα δίπλα της ως αληθινός πατέρας. Η Ρίκα μπήκε στο χώρο του θεάματος ως ηθοποιός αφού ήδη είχε αποφοιτήσει από τη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τότε άλλαξε και το επώνυμο της από Ζούλα σε Βαγιάνη, παίρνοντας τα αρχικά από το όνομα της μητέρας της Βαρβάρας και την κατάληξη από το επίθετο του πατριού της Γιάννη Διακογιάννη.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της έδινε τη δική της μάχη με τον καρκίνο, κρατώντας τον αγώνα της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας....

Το ευγενικό παρουσιαστικό του Βαγγέλη Βουλγαρίδη...καρέ - καρέ!!!

Με ένα ευγενικό παρουσιαστικό, μια υπέροχη φωνή και πολύ ταλέντο ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης πέρασε από τη μεγάλη οθόνη ως ζεν πρεμιέ, κυρίως από τις ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη στη Φίνος Φιλμ, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 60. Ο κινηματογραφικός του κύκλος έκλεισε μάλλον άδοξα μέσα από έναν ιδιαίτερο ρόλο στην ταινία "Tango 2001", που γύρισε ο Κώστας Καραγιάννης το 1973.
Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1942, στην Αθήνα. Στον χώρο του θεάματος μπήκε με ένα ρόλο - πέρασμα στην ταινία "Το Αμαξάκι"(1957). Στους τίτλους του φιλμ αναγράφεται ως Γιώργος Βουλγαρίδης (άγνωστο για ποιο λόγο). Το 1960 κάνει μια επίσης σύντομη εμφάνιση  στην κομεντί του Ορέστη Λάσκου "Νύχτες στο Μιραμάρε". Εκεί θα τον προσέξει ο Γιάννης Δαλιανίδης και θα του δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον "Κατήφορο"(1961). Οι ρόλοι των ευαίσθητων και ευάλωτων νέων του "πηγαίνουν γάντι" και έτσι θα συνεχίσει και στις επόμενες ταινίες του, το "Νόμο 4000"(1962), "Τα Παλιόπαιδα"(1963) και ο "Εγωισμός"(1964). Το 1963 θα πρωταγωνιστήσει και στο πρώτο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, το "Μερικοί το προτιμούν κρύο", όπου με τη φωνή του Λάκη Παλίδη θα τραγουδήσει την "Πρώτη μας Νύχτα". Ο ρόλος που θα στιγματίσει την κινηματογραφική του καριέρα είναι ο "Μίλτος", στο "Δόλωμα" δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Αυτή θα είναι και η τελευταία του συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ. Θα ακολουθήσουν εκτός Φίνου η "Κλεμμένη Αγάπη" και το "Νυφοπάζαρο". Το 1973 θα υποδυθεί το ρόλο ενός ηδονοβλεψία στην ταινία "Tango 2001", μια ταινία που θα φτάσει μέχρι τα προκριματικά του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η επιτροπή θα την απορρίψει λόγω του τολμηρού θέματος.
Με την έλευση της τηλεόρασης στην Ελλάδα θα εμφανιστεί στο "Λούνα Παρκ" του Γιάννη Δαλιανίδη, ως παρουσιαστής και αρκετά χρόνια αργότερα θα πρωταγωνιστήσει στη "Λάμψη" του Νίκου Φώσκολου και το 1994 θα κάνει την τελευταία του δημόσια εμφάνιση στο εβδομαδιαίο σόου του Mega "Μπράβο", με τη Ρούλα Κορομηλά. Στο θέατρο "γράφει" μια αξιόλογη πορεία συνεργαζόμενος με καλούς ελληνικούς θιάσους. Κορυφαία στιγμή στη θεατρογραφία του η συμμετοχή του στην παράσταση "Καμπαρέ"(1972-73) δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη. Σήμερα ο  Βαγγέλης Βουλγαρίδης ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Βασίλης Δημητρίου - Στέφανος Ληναίος: Δέκα Χρόνια Μαζί (Θεατρικές Ηχογραφήσεις)

Από τους κορυφαίους ηθοποιούς του θεάτρου μας, ο Στέφανος Ληναίος αποτελεί πραγματική ευλογία για την καλλιτεχνική ζωή του τόπου μας. Μαζί με την Έλλη Φωτίου, ζευγάρι στη ζωή αλλά και στη σκηνή πρόσφεραν άρτιες παραστάσεις στο κοινό.  Στον κινηματογράφο έπαιξαν μαζί μόνο σε μια ταινία, το "Μιας Πεντάρας Νιάτα", μια απολαυστική κωμωδία αρκετή για να τους επιβάλει στη συνείδηση των θεατών και ως κινηματογραφικό ζευγάρι.
Στο σπάνιο αυτό δίσκο με το χαρακτηριστικό τίτλο "Δέκα Χρόνια Μαζί", έχουν συγκεντρωθεί ορχηστρικά θέματα και τραγούδια από τις παραστάσεις του Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου (ιδρυτής του οποίου ήταν ο Στέφανος Ληναίος). Μουσικά το δίσκο υπογράφει ο σπουδαίος Βασίλης Δημητρίου, ο οποίος συνεργάστηκε πολύ στενά με το θεατρικό ζευγάρι τη χρονική περίοδο 1972 - 1981. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι δυο πρωταγωνιστές, ο Χρήστος Δακτυλίδης, ο Σταύρος Ξενίδης, η Έρση Μαλικέντζου, η Μελίνα Μπριάνα και ο Νίκος Γεωργής.
Οι παραστάσεις από τις οποίες προέρχονται οι ηχογραφήσεις είναι: "Ο Διάσημος 702"(1972), "Οι Κλειδοκράτορες"(1973), "Οι Ρόζεμπεργκ"(1974), "Ένα Τυχαίο Ατύχημα"(1978) και τα "Ανθρωπάκια"(1981).

Μάγια Μελάγια - Τραγούδια από τον Κινηματογράφο και το Θέατρο (Ανέκδοτη συλλογή)

 Μια θεατρίνα θρέμμα της Επιθεώρησης, που μεσουράνησε τη δεκαετία του 50 υπήρξε σίγουρα η Μάγια Μελάγια. Δεν υπήρξαν λίγοι εκείνοι που της χάρισαν τον τίτλο της "Αυτοκράτειρας" αυτού του δύσκολου θεατρικού είδους και φυσικά κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει το απίστευτο γεγονός στην Επίδαυρο, κατά το οποίο η δόξα και η φήμη της μεγάλης Ντίβας επισκίασε ακόμα και τη παγκοσμίου φήμης Ελληνίδα ηθοποιό Κατίνα Παξινού. 

Είμαστε στα μέσα της δεκαετίας ’50, όταν η Παξινού ερμήνευε την Εκάβη στην Επίδαυρο, και εξαιτίας του πανζουρλισμού από τα αυτοκίνητα και τον κόσμο που επικρατούσε έξω από το θέατρο, η σπουδαία ηθοποιός μας δεν μπορούσε να πλησιάσει.

Πήγε λοιπόν στον αστυφύλακα για να την αφήσει να περάσει, αργοπορημένη καθώς ήταν, εκείνος όμως δεν την αναγνώρισε. «Μα είμαι η Παξινού», διαμαρτυρήθηκε εκείνη νευριασμένη, για να πάρει την αποστομωτική απάντηση: «Και η Μάγια Μελάγια να είσαι, δεν περνάς!».
Τέτοια σταρ ήταν η Μελάγια στην εποχή της, ένα σωστό sex symbol του ελληνικού θεάματος των δεκαετιών του ’50 και του ’60 που μάγευε τον κόσμο γύρω της με το όμορφο πρόσωπο, το αισθησιακό στόμα, τα γκριζοπράσινα μάτια και εκείνη τη βαθιά και ζεστή κοντράλτα φωνή της. Αλλά και το βιτριολικό χιούμορ της φυσικά, από το οποίο δεν ξέφευγε κανείς.

Η Μάγια Μελάγια γεννήθηκε ως Μελπομένη Τσιριγώτη, στην Πλάκα της Αθήνας , την Πρωτοχρονιά του 1928. Η θεαματική της πορεία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 40. Η πρώτη της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στο Βαριετέ "Φρεγάτα" του Ορέστη Λάσκου, ο οποίος θα γίνει και ο καλλιτεχνικός "νονός" της αφού είναι αυτός ο οποίος θα της αλλάξει το όνομα της. Με διαβατήριο το νέο της όνομα αλλά και το μοναδικό της ταλέντο ξεκινά την καριέρα της στο μουσικό θέατρο, στο τραγούδι και φυσικά στον κινηματογράφο. 

Στη δισκογραφία ξεκινά το 1946 ηχογραφώντας το τραγούδι "Μ΄ένα φιλί Έρως δε ζει" και η συνέχεια θα είναι ιδιαίτερα λαμπερή καθώς θα ευτυχήσει να ερμηνεύσει τραγούδια των Μουζάκη, Σουγιούλ, Βέλλα, Μωράκη, Χιώτη και άλλων. 

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε στην "Άγνωστο" της Φίνος Φιλμ, το 1956 και ακολούθησαν οι ταινίες: "Κατά Λάθος Μπαμπάς"(1957), "Η Φτώχεια θέλει Καλοπέραση"(1958), "Καπετάνιος για Κλάματα"(1961), "Δίψα για Ζωή"(1964) και "Ένας Ζόρικος Δεκανέας"(1964). 

Στα χρόνια του 60 θα ταξιδέψει στην Αμερική για μια σειρά εμφανίσεων σε ελληνικά νυχτερινά μαγαζιά. Η επιτυχία της υπήρξε τεράστια καθώς ξεσήκωνε ακόμα και τους ξένους με το κέφι που έδινε κάθε φορά που έλεγε το "Θέλω να τα σπάσω" και το "Σπάστα όλα κι αγάπαμε". Η Μάγια θα μείνει αρκετά χρόνια στην Αμερική μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 70, όπου επιστρέφοντας στην πατρίδα την περιμένει μια μεγάλη έκπληξη. Όχι μόνο δεν έχει ξεχαστεί αλλά και οι νεότερες γενιές τη λατρεύουν μαγεμένη από το εκπληκτικό μπρίο της αλλά και τη βελούδινη φωνή της. Το 1981 έρχονται τα πρώτα προβλήματα στην υγεία της και οι εμφανίσεις της περιορίζονται. Έσβησε αθόρυβα δύο μέρες μετά τα Χριστούγεννα του 2014 περνώντας το μύθος της σε πολλές γενιές Ελλήνων που αρχίζουν να την ανακαλύπτουν αρχικά γοητευμένοι από το εντυπωσιακό και σχεδόν αλλόκοτο όνομα της. Η Μάγια Μελάγια έζησε μέσα στην αντίθεση της δημόσιας και της ιδιωτικής της εικόνας. Πάνω στη σκηνή ήταν μία ντίβα, απίστευτα σέξι και γοητευτική. Μια γυναικάρα με τα όλα της. Κάτω από τη σκηνή ήταν μία λαϊκή γυναίκα, πραγματικό μαγκάκι, ντόμπρα και αληθινή, που δεν έδινε καμία σημασία στο σεξαπίλ της. Τη χαρακτήριζε ένα βιτριολικό χιούμορ, το οποίο πρώτα απ’ όλα έστρεφε προς τον εαυτό της. Είχε δηλαδή μία μοναδική ικανότητα να αυτοσαρκάζεται.

Η συλλογή που σας παραθέτω είναι η πλέον ολοκληρωμένη αφού περιέχει τραγούδια από τον κινηματογράφο, την επιθεώρηση αλλά και τραγούδια από δίσκους 45 στροφών. Ακούστε την και είμαι σίγουρος ότι θα σας μαγέψει με τη βελούδινη φωνή της...

Νατάσα Μανίσαλη: Το χαμογελαστό κορίτσι του Θεάτρου...

Με την πληθωρική παρουσία της, το υπέροχο χαμόγελο και τα πανέμορφα πράσινα μάτια της η Νατάσα Μανίσαλη ήρθε στις ζωές μας χαρίζοντας μοναδικές στιγμές τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση.
Η Νατάσα γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Αυγούστου 1961. Μαθήτρια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου πραγματοποιεί την πρώτη εμφάνιση της επί σκηνής έχοντας για συμμαθητές της μεταξύ άλλων τους Τζόυς Ευείδη, Παναγιώτη Σουπιάδη, Μιχάλη Ρέππα και τη Μαρία Φιλίππου. Μετά την αποφοίτηση της μαζί με κάποιους από αυτούς ιδρύουν το θίασο "Τα Παιδιά του Εθνικού" και παρουσιάζουν το έργο "Έλα Βουλή στον Τόπο σου". Η παράσταση αρέσει και έτσι πολύ σύντομα ανεβάζουν και δεύτερη επιθεώρηση, το "Υπάρχουν και Χειρότερα" με σκηνοθέτη το Γιάννη Δαλιανίδη. Αυτή είναι η αρχή, η συνέχεια για τη Νατάσα θα είναι ακόμη πιο λαμπερή καθώς θα βρεθεί δίπλα σε σπουδαίους ανθρώπους του θεάτρου, όπως τη Νόρα Βαλσάμη, το Λάκη Λαζόπουλο, το Νίκο Κούρκουλο, το Γρηγόρη Βαλτινό και άλλους. Κορυφαία στιγμή για την ίδια υπήρξε η συμμετοχή της στην Λαϊκή Ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη με συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής και το Ηρώδειο.
Η τηλεόραση χάρισε στη Νατάσα μοναδικές επιτυχίες αρκεί να θυμηθούμε το "Εμείς και Εμείς", τους "Μικρομεσαίους", τα "Στραβά κι Ανάποδα" και πολλές γκεστ εμφανίσεις σε δεκάδες σίριαλ, σε μια εποχή που η μυθοπλασία βρισκόταν στα καλύτερα της.
Μπριόζα, όμορφη και ψιλή πέρα από το απίστευτο υποκριτικό της ταλέντο διέθετε και μια υπέροχη φωνή δίνοντας την τη δυνατότητα να ερμηνεύσει σπουδαίους ρόλους σε θεατρικά μιούζικαλ.
Η Νατάσα έφυγε από τη ζωή στις 5 Φεβρουαρίου 2016 ταλαιπωρημένη από τον καρκίνο με τον οποίο πάλευε για μια πενταετία περίπου. Η νόσος νίκησε το χαμόγελο της, το ταλέντο της και τα όνειρα της στερώντας το Ελληνικό θέατρο από μια μεγάλη θεατρίνα που σίγουρα είχα πολλά ακόμη να δώσει.

Δώρα Μόραλη: Το Μουσικό μου άλμπουμ - 1969

Η Δώρα Μόραλη υπήρξε μια νεοκυματική τραγουδίστρια. Με μια απίστευτα αισθαντική φωνή, μόλις το 1969 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό της δίσκο, όπου με τη συνοδεία της κιθάρας του Βασίλη Τενίδη ερμηνεύει μοναδικά 12 τραγούδια γνωστά στο κοινό από άλλους ερμηνευτές. Ανάμεσα τους, το "Όλα δικά σου" και το "Μια φορά μονάχα φτάνει", μεγάλες δισκογραφικές επιτυχίες του Γιάννη Πουλόπουλου. Στις εκτελέσεις της Μόραλη διακρίνει κανείς μια αφάνταστη ευαισθησία, ένα νέο ξεχωριστό τρόπο ερμηνείας μια διαφάνεια και δικαίωση του στίχου. Μέσα από τη ζεστή και απαλή φωνή της ο στίχος παίρνει ζωή και φυσικά ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί κόσμημα της ελληνικής δισκογραφίας.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ ωστόσο δεν επανεκδόθηκε ποτέ, ούτε καν σε cd. Στερώντας από τις νεότερες γενιές να γνωρίσουν τη Δώρα Μόραλη. Σας παραθέτω ολόκληρο το δίσκο ως μια γλυκιά ανάμνηση μιας εποχής που μπορεί να πέρασε αλλά που ευτυχώς δε χάθηκε, αφού κατά καιρούς κάποιοι νοσταλγοί σαν εμένα και σαν εσάς τη ξαναφέρνουν  στην επιφάνεια.

Ένας χρόνος χωρίς την Κατερίνα Τζοβάρα...

Μια ερμηνεύτρια  ξεχασμένη τις τελευταίες δεκαετίες καθώς είχε αποτραβηχτεί εδώ και χρόνια από το τραγούδι, η Κατερίνα Τζοβάρα έφυγε από τη ζωή, πριν ένα χρόνο.

 Οι κινηματογραφόφιλοι
θα τη θυμούνται και από τη συμμετοχή της στην θρυλική ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη "Νόμος 4000" το 1962, όπου ερμήνευε το "Ρίξε Μια Διπλοπενιά" του Μίμη Πλέσσα. Στη συγκεκριμένη σκηνή διακρίνεται μέσα στην ορχήστρα, να προσπαθεί να παίξει το μπουζούκι του, ο θρυλικός Μάρκος Βαμβακάρης.

Η Κατερίνα Τζοβάρα είχε συνεργαστεί με το Γιώργο Ζαμπέτα αλλά και ως δεύτερη φωνή με τον  Πέτρο Αναγνωστάκη. Στα χρόνια του 60

είχε πλούσια δισκογραφία συνεργαζόμενη  με το Μίμη Πλέσσα, με το Βαγγέλη Περπινιάδη και με το Λάκη Χαλκιά...

Αλέκα Μαβίλη: τα κινηματογραφικά (1η έκδοση σε cd)

Στο δεύτερο μισό  της δεκαετίας του 60 και συγκεκριμένα το 1967, ένα κορίτσι με υπέροχα γατίσια μάτια, τραγουδούσε για ένα αγόρι με μάτια μελιά, στην ταινία του Θανάση Βέγγου «Βοήθεια! ο Βέγγος: φανερός πράκτωρ 000». Εκείνο το κορίτσι δεν ήταν άλλο από την Αλέκα Μαβίλη, μια από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες  στο χώρο του τραγουδιού αλλά και του κινηματογράφου.

Η Αλέκα Μαβίλη γεννήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 1944. Στο μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ «Οι Θαλασσιές οι Χάντρες», όπου και έπαιζε και σαν ηθοποιός, η χαρακτηριστική της φιγούρα μέσα από το ρόλο της Μαρκησίας, που ενσάρκωσε,  έχει μείνει κλασική. Στη συγκεκριμένη ταινία πρωτοτραγούδησε το «Βρέχει πάλι απόψε» που φυσικά έγινε μεγάλη δισκογραφική επιτυχία από την ίδια. Ξεκίνησε την πορεία της στο τραγούδι δίπλα στους Μάνο Λοϊζο, Χρήστο Λεοντή και Μίμη Πλέσσα ενώ ακολούθησαν σπουδαίες συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο, Γιάννη Σπανό, Νότη Μαυρουδή και άλλους. Το 1970 κάνει ακόμη μια σπουδαία εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη,στο μουσικό φιλμ του Κώστα Ασημακόπουλου «Όμορφες μέρες», ενώ ένα χρόνο πριν είχε ηχογραφήσει το άλμπουμ «Όλο το καλοκαίρι», από τα καλύτερα της ελληνικής δισκογραφίας. Με την έλευση της τηλεόρασης στη χώρα μας υπήρξε από τις πρώτες τηλεπαρουσιάστριες και φυσικά η εντυπωσιακή εμφάνιση της χρησιμοποιήθηκε και στα πρώτα  ελληνικά σίριαλ,το «Σπίτι με τον Φοίνικα» και «Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο». Σήμερα η Αλέκα Μαβίλη έχει αποσυρθεί από τον χώρο του θεάματος, αφήνοντας τη λαμπερή της εικόνα να μαγεύει και το νεότερο κοινό της.

Στη συλλογή που σας παραθέτω έχω συγκεντρώσει τα ωραιότερα κινηματογραφικά της τραγούδια, αλλά και κάποια άλλα σπουδαία, ίσως ξεχασμένα, στα οποία η Αλέκα Μαβίλη έβαλε τη δική της προσωπική σφραγίδα.

Μάνος Χατζιδάκις: Μια Ζωή την έχουμε (1η έκδοση σε cd)

Το σενάριο της ταινίας "Μια Ζωή την έχουμε" γράφτηκε από το Γιώργο Τζαβέλλα, για να το γυρίσει ταινία με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και το Βασίλη Λογοθετίδη. Του έδωσε μάλιστα τον τίτλο αυτού του τραγουδιού που ήταν μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή, του οποίου τους στίχους είχε γράψει ο ίδιος, σε μουσική Μιχάλη Σουγιούλ. Το συγκεκριμένο τραγούδι πρωτακούστηκε το 1953 στην ταινία της Φίνος Φιλμ "Το Σωφεράκι", εκεί το ερμήνευε βέβαια ο...Μανώλης Χιώτης. Σύμφωνα με φήμες, τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν αρχικά από την Άνζερβος αλλά ο παραγωγός επέμενε για παρτενέρ του Λογοθετίδη να χρησιμοποιηθεί η Ίλυα Λιβυκού.  Ο Τζαβέλλας αρνήθηκε και χτύπησε την πόρτα του Φίνου με τον οποίο τους έδενε μακροχρόνια φιλία. Ο Φιλοποίμην ζήτησε για πρωταγωνιστή το Δημήτρη Χορν και αντί της Αλίκης ο κορυφαίος παραγωγός είχε την άποψη να χρησιμοποιηθεί μια Ευρωπαία σταρ, για να κάνει η ταινία καριέρα στο εξωτερικό.Έντονα συζητήθηκε η Έστερ Γουίλιαμς (πρωταγωνίστρια των μεγάλων μιούζικαλ της MGM) αλλά τελικά το ρόλο πήρε η Ιταλίδα σταρ Υβόν Σανσόν, η οποία είχε και ελληνική καταγωγή. Η άφιξη της στην Αθήνα έκανε πάταγο, διοργανώθηκαν δεξιώσεις, πάρτι και σε μια φωτογραφία από το Ηρώδειο, το καλοκαίρι του 1957, διακρίνεται ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής να έχει γυρίσει και να παρατηρεί τις γάμπες της. Ο τύπος αφιερώνει εκτενή ρεπορτάζ και εξώφυλλα ενώ ο Φίνος προκειμένου να την υποδεχτεί έκανε ανακαίνιση στα στούντιο του και προχώρησε σε αγορές νέων μηχανημάτων. Τα ρεπορτάζ της εποχής αναφέρουν ότι στη Φίνος Φιλμ ανακαινίστηκαν μέχρι και οι τουαλέτες για χάρη της Σανσόν. Επειδή η Υβόν ήξερε να ψελλίζει λίγα ελληνικά ντουμπλαρίστηκε στη πρόζα από τη Θεανώ Ιωαννίδου, παρόλο που ο Φίνος ήταν πάντα κατά του ντουμπλάζ. Για την ιστορία θα έπρεπε να σημειωθεί ότι στο φιλμ έκανε γρήγορα πέρασμα σε ρόλο καφετζή, ο μετέπειτα πρωταγωνιστής ερωτικών ταινιών Κώστας Γκουσγκούνης.
Εισπρακτικά το "Μια Ζωή την έχουμε" δεν πήγε καλά, παρά τα τεράστια χρηματικά ποσά που ξόδεψε ο Φίνος ικανοποιώντας ακόμη και τους πιο παράξενους βεντετισμούς της Υβόν Σανσόν. Πολλοί είναι εκείνοι που ρίχνουν το βάρος στο αταίριαστο ζευγάρι των πρωταγωνιστών, γεγονός που δικαίωσε απόλυτα τον Τζαβέλλα για την αρχική επιλογή του να χρησιμοποιήσει την Αλίκη και το Λογοθετίδη.
Τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο Μάνος Χατζιδάκις (με εξαίρεση το τραγούδι "Μια Ζωή την έχουμε" που είναι του Μιχάλη Σουγιούλ) και αυτό το σάουντρακ παρέμενε ανέκδοτο δισκογραφικά, για πολλές δεκαετίες. Μέχρι που ξεκινώντας φέτος τη δημιουργία των ελληνικών σάουντρακ, αποφάσισα να το "φτιάξω" και να προχωρήσω στην έκδοση του σε cd!!!

Κώστας Καπνίσης: Πανικός (1η έκδοση σε cd)

Το 1969 η Φίνος Φιλμ παρουσιάζει τη ταινία "Πανικός". Μια σπείρα κακοποιών απαγάγει τον μικρό Τάσο Μαρά ενώ αυτός ήταν στην παραλία με την γκουβερνάντα του. Οι απαγωγείς ζητάνε λύτρα για την απελευθέρωσή του από την οικογένεια του παιδιού, τον επιχειρηματία Μάρκο Μαρά και τη μητέρα Έλενα Μαρά. 
Πρόκειται για μια γνήσια αστυνομική περιπέτεια που κρατάει ψηλά το ενδιαφέρον του θεατή χάρη στην άψογη σκηνοθεσία του Σταύρου Τσιώλη, ο οποίος εισάγει το στοιχείο της αγωνίας από τα πρώτα κιόλας καρέ. Η σκοτεινή φωτογραφία, οι σκηνές καταδίωξης και η μουσική του Κώστα Καπνίση δίνουν πόντους στο αποτέλεσμα. Στα συν της ταινίας το σκηνοθετικό σεργιάνι σε διάφορα σημεία της Αθήνας αλλά και των περιχώρων της, όπως ο Άλιμος, η Καστέλλα και φυσικά η βίλα Καζούλη, όπου βρίσκεται το κρησφύγετο των απαγωγέων.
 Η σκηνή όπου ο μικρούλης Τάσος Δαρδαμάνης παίζει στη παραλία με την Έλια Καλλιγεράκη (κάτω από τις μελωδίες του Κώστα Καπνίση) είναι πραγματικά κομμάτι ανθολογίας.
 Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους το Νοέμβριο του 1969 ενώ το εξαιρετικό σάουντρακ (που βραβεύτηκε στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε αναλογικό ή ψηφιακό δίσκο. Σε μια προσπάθεια να το καταγράψω σε ψηφιακό δίσκο άντλησα το υλικό από την έκδοση της ταινίας σε dvd. Οι τίτλοι που έχω δώσει στα οργανικά κομμάτια είναι αυθαιρέτοι, βασιζόμενος στην πλοκή της ταινίας! 

Μανώλης Χιώτης & Μαίρη Λίντα: Τα Κινηματογραφικά (1η έκδοση σε cd)

Ο κινηματογράφος στα χρόνια του 50 και του 60 έπαιζε τον πιο σημαντικό ρόλο στην καθιέρωση όχι μόνο των ηθοποιών, αλλά και των τραγουδιστών. Πολλοί πετυχημένοι στη δισκογραφία Έλληνες τραγουδιστές αναγνωρίστηκαν από το πλατύ κοινό μέσω της μεγάλης οθόνης.
Ο Μανώλης Χιώτης και η Μαίρη Λίντα, το πιο διάσημο ζευγάρι της δεκαετίας του 50, πραγματοποίησαν την πρώτη τους εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1959, με την ταινία "Να Ζήσουν τα Φτωχόπαιδα". Στη συγκεκριμένη ταινία εμφανίζονται με το τραγούδι "Απότομα". Ένα τραγούδι που έγινε μεγάλη επιτυχία, και αναμφισβήτητα η προβολή της ταινίας έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Μέσα στην ίδια χρονιά εμφανίζονται σε δύο ακόμα ταινίες, το "Διακοπές στην Κολοπετινίτσα", όπου και τραγουδούν "Ο Ουρανός ξημέρωσε" και στο θρυλικό "Λαός και Κολωνάκι", όπου και τραγουδούν το ομώνυμο τραγούδι και το "Πάρε με στο Τηλέφωνο". Στη συγκεκριμένη ταινία τις σκηνές τους χορογράφησε και σκηνοθέτησε ο μετρ του μιούζικαλ Γιάννης Δαλιανίδης.
Το όνομα τους αρχίζει να συζητιέται έντονα σ΄όλους τους κινηματογραφικούς κύκλους και οι προτάσεις για εμφανίσεις τους σε ταινίες πέφτουν βροχή. Η αριστοκρατική εμφάνιση και η ζωντάνια τους, τους καθιερώνουν αμέσως στο κινηματογραφόφιλο κοινό. Γίνονται πόλος έλξης και οι αμοιβές τους ξεπερνούν ακόμα και εκείνες των πρωταγωνιστών.
Στην ταινία "Οι Δοσατζήδες" (1959), ενώ δεν εμφανίζονται, ακούγεται από το ραδιόφωνο η πιο μεγάλη επιτυχία της καριέρας τους, τα "Ηλιοβασιλέματα". Την ίδια χρονιά στην κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη "Ένας βλάκας και Μισός" τραγουδούν το ομώνυμο σουξέ και ένα χρόνο αργότερα στην "Κρουαζιέρα στη Ρόδο" θα γνωρίσουν μεγάλη επιτυχία με "Της Ευτυχίας τα Σκαλιά".
Ο Μανώλης Χιώτης μπήκε πολλές φορές στη διαδικασία, εμπνευσμένος από τον τίτλο της ταινίας να γράψει τραγούδι που να ταιριάζει απόλυτα με το στόρι του φιλμ. Έτσι το 1960 γράφει το "Φτωχαδάκια και Λεφτάδες" για την ομώνυμη ταινία του Ορέστη Λάσκου, ένα τραγούδι που παρέμεινε ανέκδοτο δισκογραφικά. Στην ίδια ταινία το ζευγάρι τραγουδά το "Περασμένες μου αγάπες".
Το 1961 εμφανίζονται στην κωμωδία της Φίνος Φιλμ "Ο Ατσίδας" και μαζί με τον πρωταγωνιστή Ντίνο Ηλιόπουλο τραγουδούν το "Με Κυνηγούν τ΄αδέρφια σου", δημιουργώντας ένα μουσικό στιγμιότυπο που θα μείνει στην ιστορία της εγχώριας κινηματογραφικής μυθολογίας. Από το ίδιο φιλμ και το "Η Αγάπη μου δε σβύνει".
Η φιλία του Χιώτη και της Λίντα με τον Κώστα Χατζηχρήστο ήταν ιδιαίτερα γνωστή στους καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής. Θεατρικά συνεργάστηκαν πολλές φορές και κινηματογραφικά τους βλέπουμε στο "Δήμο απ΄τα Τρίκαλα" (1962) να τραγουδούν τα "Θάλασσα μόνο κι ουρανό" και ο "Χασάν Αγας".
Στην κωμωδία "Μην είδατε τον Παναή" ερμηνεύουν τα: "Είμαι Τσιγγάνα Φλογερή", "Ο Μπεκρής" και "Φωτιές ανάψτε γύρω μου". Και τα τρία την εποχή εκείνη κυκλοφορούν σε δισκάκια 45 στροφών.
Το 1963 τους βλέπουμε στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου "Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης". Εδώ τραγουδούν δυο συνθέσεις του ανερχόμενου τότε Γεράσιμου Λαβράνου, το "Ζήσε" και τα "Κόκκινα Χείλια" που για δεκαετίες παρέμειναν ακυκλοφόρητα.
Η δεύτερη ταινία μέσα στο 1963 είναι το "Τύφλα να΄χει ο Μάρλον Μπράντο". Μια κωμωδία με πρωταγωνιστή το Θανάση Βέγγο. Στην ταινία τραγουδούν το "Δε σε ρωτώ για τ΄όνομα σου" και "Τέτοια Χαρά δεν θα τη δεις".
Από τις καλύτερες στιγμές τους στη μεγάλη οθόνη υπήρξε η συμμετοχή τους στην κωμωδία "Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης", όπου μαζί με το Θανάση Βέγγο και τη Μπέτυ Μοσχονά τραγουδούν το "Αν είσαι Μάγκας". Στο ίδιο φιλμ τραγουδούν και τη "Θλίψη".
Το 1964 πραγματοποιούν την τελευταία κοινή τους εμφάνιση στον κινηματογράφο. Είναι στην ταινία "Η Βίλλα των Οργίων" του Ντίνου Δημόπουλου, όπου και τραγουδούν το "Κόκκινο Μαντήλι" του Γιώργου Μουζάκη, που την εποχή εκείνη θα κυκλοφορήσει δισκογραφικά με τη φωνή του Γιάννη Βογιατζή. 
 Όλα αυτά τα τραγούδια τους τα συγκέντρωσα σε ένα cd, την πρώτη ολοκληρωμένη συλλογή με τα κινηματογραφικά σουξέ του ζευγαριού Χιώτης - Λίντα. Ως bonus υπάρχουν η "Ρεμπέτικη Φαντασία"(ορχηστρικό θέμα του Χιώτη, από το μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ "Μερικοί το Προτιμούν...Κρύο") και το τραγούδι του Μίμη Πλέσσα "Σπάστε 20 ποτήρια" που ερμήνευσε η Μαίρη Λίντα στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου "Τρεις Κούκλες κι εγώ", όπου κι εμφανιζόταν και ως ηθοποιός.

Ζακ Ιακωβίδης: Χαρούμενοι Αλήτες (1η έκδοση σε cd)

Οι "Χαρούμενοι Αλήτες" υπήρξαν από τις πρώτες ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Γυρίστηκε από το Δημήτρη Δαδήρα επάνω σε σενάριο των Ηλία Λυμπερόπουλου και Κούλη Στολίγκα, ο οποίος ήταν και από τους βασικούς πρωταγωνιστές του φιλμ.
Η Αλίκη παίζει το ρόλο μιας νεαρής χορεύτριας, που το όνειρο της είναι να χορέψει σε μια μουσική παράσταση. Το όνειρο της γίνεται πραγματικότητα στο τέλος της ταινίας και η Αλίκη, για πρώτη και τελευταία φορά, χορεύει ως κλασική μπαλαρίνα. Λέγεται πως για τις ανάγκες του ρόλου της έκανε μαθήματα μπαλέτου για αρκετούς μήνες. Το μεγάλο φινάλε της ταινίας που είναι μια συρραφή από τραγούδια, χορευτικά και νούμερα, θυμίζει αυθεντική επιθεώρηση της εποχής.
Δίπλα στη νεαρή Αλίκη παίζουν και τραγουδούν οι δύο κορυφαίοι ηθοποιοί του είδους Κούλης Στολίγκας και Νίκος Ρίζος και τραγουδάει η εκρηκτική ντίβα της εποχής Λάουρα. Το χορευτικό της, με το τραγούδι του Ζακ Ιακωβίδη "Τι Είναι Αυτό" το είχε χορογραφήσει ο ανερχόμενος Γιάννης Δαλιανίδης, αναγραφόμενος στους τίτλους ως Γιάννης Νταλ. Αυτή ουσιαστικά ήταν και η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα.
Από το υπόλοιπό καστ αξίζει να αναφέρουμε τον Ηλία Σταματίου, την Παμφίλη Σαντοριναίου και σε περιορισμένους ρόλους το Θανάση Βέγγο και το Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Τη μουσική της ταινίας αλλά και τα τραγούδια υπογράφει ο Ζακ Ιακωβίδης, συνθέτης του ελαφρού τραγουδιού, της επιθεώρησης και του αρχοντορεμπέτικου. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιακόμπ Μπενβενίτσε. Με μουσικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών γρήγορα άρχισε να κινείται σε ένα ευρύ δημιουργικό πεδίο. Συνέθεσε εκατοντάδες τραγούδια από ελαφρά και λαϊκά εως ρεμπέτικα. Με τον κινηματογράφο δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με πιο αξιόλογη ίσως τη μουσική επένδυση στους "Χαρούμενους Αλήτες". Ένα σάουντρακ που εκδίδεται για πρώτη φορά σε cd.

Σταύρος Ξαρχάκος: Μια Βδομάδα στον Παράδεισο / Ο Τρίτος Δρόμος (1η έκδοση σε cd)

Μοναδικός μουσικοσυνθέτης ο Σταύρος Ξαρχάκος έντυσε με τις μουσικές και τα τραγούδια του σπουδαίες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου. Την πρώτη του μουσική για το σινεμά την έγραψε το 1962, ήταν το "Ταξίδι" του Ντίνου Δημόπουλου. Συνέχισε, σχεδόν με καταιγιστικούς ρυθμούς, γράφοντας μελωδίες αλλά και τραγούδια που γίνονται τεράστιες επιτυχίες για τις ταινίες: "Αμόκ", "Λόλα", "Πολύ Αργά για Δάκρυα", "Γυμνοί στο Δρόμο" (όλες της Φίνος Φιλμ), "Τα Κόκκινα Φανάρια", "Μοντέρνα Σταχτοπούτα", "Διπλοπενιές", "Κορίτσια στον Ήλιο" και το "Ρεμπέτικο". Ο Ξαρχάκος βραβεύτηκε δύο φορές στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ενώ πολλά από τα κινηματογραφικά του δημιουργήματα έχουν πάρει το δρόμο της δισκογραφίας.
Ψάχνοντας στη φιλμογραφία του ανακάλυψα δύο ταινίες όχι ιδιαίτερα γνωστές. Ταινίες που δε διεκδικούν δάφνες ποιότητας, ωστόσο η όμορφη μουσική επένδυση τους παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων. 
Η πρώτη είναι η αισθηματική κομεντί "Μια Βδομάδα στον Παράδεισο" του Ίωνα Νταϊφά. Το ιδιαίτερο της ταινίας είναι ότι το σενάριο έχει γραφτεί από το Ντίνο Δημόπουλο και τον ηθοποιό Βασίλη Διαμαντόπουλο, ο οποίος κρατά και έναν από τους βασικούς ρόλους στο φιλμ. Τρία λαϊκά τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου ακούγονται στην ταινία: "Έχω μια Δεκάρα Τρύπια", "Τρεις Μάγκες, Τρεις Γερόμαγκες" και "Θα Ζήσουμε κι Εμείς". Τα δυο πρώτα ερμηνεύει ο Σταύρος Παγιουμτζής (με στίχους του Χρήστου Στίππα) και το τρίτο ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, με στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Στην ταινία ακούγεται και το ελαφρό τραγούδι "Πάρε το Δρόμο μας" με τη Γιοβάννα, το οποίο ωστόσο πρωτακούστηκε στην ταινία "Ο Τρίτος Δρόμος". Η ταινία αυτή γυρίστηκε το 1963 από τον Ίωνα Νταϊφά και εδώ ακούγονται 3 ακόμα τραγούδια του συνθέτη που την εποχή εκείνη  κυκλοφορούν από τη Fidelity, σε μονό και διπλό δίσκο 45 στροφών (extended play). Για την ιστορία η ηχογράφηση των τραγουδιών είχε γίνει στα στούντιο της Φίνος Φιλμ.
Δυο πολύ αξιόλογες δουλειές του συνθέτη, άγνωστες στους περισσότερους!

Κώστας Καπνίσης: Η Ζούγκλα των Πόλεων (1η έκδοση σε cd)

Καταγγελία μιας αδυσώπητης κοινωνικής σαπίλας, με πολυδαίδαλη δράση και αμέτρητα πλοκάμια διαφθοράς σε ποικίλους ευάλωτους  χώρους, είναι η ταινία της Φίνος Φιλμ «Η ζούγκλα των πόλεων». Ένα δημοσιογραφικό θρίλερ με απίστευτη εξέλιξη, γραμμένο από το Νίκο Φώσκολο και σκηνοθετημένο υποδειγματικά από το νεαρό τότε Σταύρο Τσιώλη. Σήμερα η ταινία δεν προβάλλεται  πλέον από τη τηλεόραση, καθώς ο σεναριογράφος αφήνει πολλά υπονοούμενα για  τη διαφθορά των κρατικών λειτουργών.

Η ταινία γυρίστηκε το 1970 από τον ανερχόμενο τότε Σταύρο Τσιώλη, ο οποίος από το 1958, δούλεψε ως βοηθός σκηνοθέτη σε 54 ταινίες, πολλές από τις οποίες της Φίνος Φιλμ. Το 1968 γύρισε σε δικό του σενάριο την πρώτη του ταινία «Ο Μικρός Δραπέτης», για τη Φίνος Φιλμ. Την επόμενη χρονιά γύρισε πάλι για τον Φίνο τη ταινία «Πανικός» σε δικό του σενάριο και το 1970 τη «Ζούγκλα των Πόλεων» σε σενάριο του Ν. Φώσκολου. Η ταινία γυρίστηκε και σε αγγλική έκδοση και έκανε καριέρα και στο εξωτερικό. Ο Τσιώλης εμπλουτίζει το φιλμ με ιδιαίτερες λήψεις, κορυφαία η σκηνή του εφιάλτη όπου ο πρωταγωνιστής Κώστας Πρέκας φαντασιακά σκοτώνει τον πατέρα του. Η σκηνή είναι γυρισμένη μέσα στο ΚΑΤ με το σκηνοθέτη να είναι επηρεασμένος από παρόμοιες σκηνές ταινιών τρόμου της εποχής. Αξιόλογη και η λήψη από την οροφή του ασθενοφόρου του Ερυθρού Σταυρού στην περιοχή που έπεσε το αυτοκίνητο του Ανδρέα Μπάρκουλη, ενώ για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο υπάρχουν σκηνές σε κλειστές κολυμβητικές εγκαταστάσεις. Για την ιστορία, το πρώτο κλειστό κολυμβητήριο ήταν της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, από το 1959.

Στη «Ζούγκλα των Πόλεων» υπάρχουν εσωτερικά και εξωτερικά πλάνα από τα στούντιο της Φίνος Φιλμ ενώ στην έξοδο από το εσωτερικό στούντιο διακρίνεται μια φωτογραφία του μεγάλου αστέρα της εταιρείας Νίκου Κούρκουλου. Λίγο πριν το τέλος της ταινίας ο Κώστας Πρέκας , ως δημοσιογράφος  Νίκος  Αυγέρης , συναντά το Λάμπρο Κοτσίρη σε νταμάρι. Είναι το ίδιο μέρος με αυτό του τέλους της  ταινίας «Έξοδος Κινδύνου». Και στις δύο περιπτώσεις μνημονεύεται η περιοχή του Γαλατσίου. Φοβερή η ατάκα του πρωταγωνιστή όταν πάνε να τον δωροδοκήσουν.Του δίνουν  μια επιταγή μισού εκατομμυρίου και αυτός αφού  την παίρνει και την κοιτάζει τρέμοντας λέει : «Μισό εκατομμύριο. Να που μαθαίνω πόσο κοστίζει μια συνείδηση στο χρηματιστήριο της ατιμίας»  Ίσως θα έπρεπε να γίνει λόγος και για τις σκηνές της Μαίρης Χρονοπούλου με τον Κώστα Πρέκα στο Α΄Νεκροταφείο των Αθηνών.

Στο παρασκήνιο της ταινίας ίσως θα έπρεπε να σημειώσουμε , ότι η Μαίρη Χρονοπούλου, ερωτευμένη τότε με τον Κώστα Πρέκα, ζήτησε από τον Φίνο το όνομα του να γραφτεί πάνω από το δικό της στους τίτλους. Όμως λίγο πριν παιχτεί η ταινία χώρισαν, και η Μαίρη ζήτησε να αλλάξει πάλι η σειρά των ονομάτων, κάτι που φυσικά δεν μπορούσε να γίνει, μια και είχε τυπωθεί και το διαφημιστικό υλικό. Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1970, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις κυρίως για τις ερμηνείες  των πρωταγωνιστών αλλά και των δευτεραγωνιστών, του Μάνου Κατράκη, του Λάμπρου Κοτσίρη, της Άννας Παϊτατζή, του Ανδρέα  Φιλιππίδη, του Χρήστου Ζορμπά και της Αγγέλας Καζακίδου (της οποίας οι περισσότερες σκηνές «κόπηκαν» στις μετέπειτα προβολές. Το φωτογραφικό υλικό που έχει σωθεί επιβεβαιώνει τη μεγάλυτερη διάρκεια του φιλμ στις πρώτες προβολές). Εισπρακτικά το φιλμ συγκεντρώνει 246.844 εισιτήρια στις αίθουσες Α΄προβολής  σε Αθήνα, Πειραιά και Προάστια.

Η «Ζούγκλα των Πόλεων» δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Βεντέτα», ενώ  η μουσική του Κώστα Καπνίση δεν κυκλοφόρησε σε δίσκο, μέχρι που φέτος με πολύ κόπο κατάφερα να αποσπάσω όλα τα μουσικά μέρη του φιλμ από την έκδοση της ταινίας σε dvd.

 Στο στόρι της ταινίας γίνεται λόγος για καταχώρηση μυθιστορημάτων σε μορφή συνεχειών, κάτι που συνηθιζόταν σε εφημερίδες ημερήσιας κυκλοφορίας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1971 η ταινία κάνει πρεμιέρα και στο Καναδά στον ιστορικό κινηματογράφο Rialto, το οποίο υπάρχει ακόμη στην Avenuedu Parc. Στις προβολές της στο εξωτερικό η «Ζούγκλα των Πόλεων» συνοδευόταν και από ένα έγχρωμο πολυσέλιδο ένθετο με πλούσιο πληροφοριακό υλικό (στην αγγλική και γαλλική  γλώσσα) και αδημοσίευτες  φωτογραφίες. 

Ζωή Φυτούση - Τα Κινηματογραφικά (ανέκδοτη συλλογή)

Ζωή Φυτούση: μια καλλιτέχνης με διπλή ιδιότητα. Ηθοποιός και τραγουδίστρια. Η υγρή και ζεστή φωνή της μάγεψε το Μάνο Χατζιδάκι , ο οποίος της έγραψε τα: "Το μαντολίνο","Ο Ταχυδρόμος πέθανε" και "Τ΄αστέρι του Βοριά". Τραγούδια που της έδωσαν το διαβατήριο για μια μεγάλη καριέρα. Μια καριέρα γεμάτη θέατρο, κινηματογράφο και τραγούδι. Μια καριέρα σφραγισμένη από το ταλέντο και το ήθος μιας σπάνιας γυναίκας που στις 23 Ιουλίου 2017 πέρασε στην αθανασία αφήνοντας τα δικά της σημάδια στον ελληνικό πολιτισμό.

Η Ζωή Φυτούση γεννήθηκε στην Αθήνα, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 30.Από πολύ μικρή έδειξε τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της καθώς έδινε κείμενα και άρθρα σε περιοδικά της εποχής. Σπούδασε στη  Δραματική σχολή Ελληνικού Ωδείου και η πρώτη επαφή της με τη δισκογραφία έγινε το 1956, όταν μαζί, με την επίσης σπουδαία Μπεάτα Ασημακοπούλου, ηχογράφησαν σε δίσκο γραμμοφώνου το "Τριανταφυλλάκι" των Ζοζέφ Κορίνθιου και Νίκου Φατσέα.

Η συνάντηση της με το Μάνο Χατζιδάκι θα γίνει στις αρχές της δεκαετίας του 60, με αφορμή την παράσταση του "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε" (Θέατρο Αθηνών, χειμερινή περίοδος 1961-62). Εδώ τραγούδησε το "Μαντολίνο" και το "Ο Ταχυδρόμος πέθανε". Την επομένη της πρεμιέρας ο Κλέων Παράσχος ("Καθημερινή") και ο Μπάμπης Κλάρας ("Βραδυνή") γράφουν πραγματικούς ύμνους για τη νεαρή Ζωή με την υπέροχη φωνή και την επιβλητική της παρουσία επάνω στη σκηνή. Η συνεργασία της με το Χατζιδάκι θα συνεχιστεί με την "Οδό Ονείρων", μια μουσικοθεατρική παράσταση που ανέβηκε τον Ιούνιο του 1962 στο θερινό θέατρο "Μετροπόλιταν". Η Ζωή τραγουδά το "Τρένο" αλλά και τις "Αδελφές Τατά"(ντουέτο με τη Μάρω Κοντού). Τα τραγούδια της παράστασης κυκλοφορούν σε δίσκο 33 στροφών από τη Minos - EMI.

Το επόμενο θεατρικό της βήμα θα γίνει δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη με το πολυδάπανο και πολυπρόσωπο έργο του Τζώρτζ Μπέρναρ Σω "Καίσαρ και Κλεοπάτρα". Εδώ η Ζωή τραγουδά για μια "Κοιμισμένη πριγκήπισσα". Η πρεμιέρα γίνεται στις 11 Οκτωβρίου 1962 και την παρακολουθούν ο Πρόεδρος της κυβέρνησης και η κ.Καραμανλή, ο Πρόεδρος της βουλής κ.Ροδόπουλος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και η κ.Κανελλοπούλου, μέλη της κυβέρνησης αλλά και η πιο εκλεκτή μερίδα της Αθηναϊκής κοινωνίας. Οι κριτικές έγραψαν επαινετικά λόγια για την παράσταση, αλλά το κοινό βρήκε το έργο βαρύ. Με τον ίδιο θίασο μέσα στην ίδια σεζόν θα ανέβουν τα "Χτυποκάρδια στο θρανίο". Η Ζωή συμμετέχει και σε αυτή τη παράσταση.

Παράλληλα με τις πρώτες θεατρικές επιτυχίες της μπαίνει στη ζωή της και ο κινηματογράφος. Η πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση θα γίνει το 1957 στη κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου "Ο Γυναικάς"(παραγωγή της Άνζερβος). Θα ακολουθήσουν τα φιλμ: "Ο Ηλίας του 16ου"(1959), "Φτωχαδάκια & λεφτάδες"(1961), "Το Ταξίδι"(1962, εδώ ερμηνεύει "Τα δάκρυα μου είναι καυτά", που γίνεται μεγάλο σουξέ την εποχή εκείνη και κυκλοφορεί σε δίσκο 45 στροφών), "Οι γυναίκες θέλουν ξύλο"(1962,όπου ερμηνεύει το ομώνυμο τραγούδι των Λέανδρου Κοκκόρη & Στέφανου Φωτιάδη),"Η Αθήνα τη νύχτα"(1962,με σκηνές από την ιστορική παράσταση "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε") "Η Ψεύτρα"(1963), "Ο εαυτούλης μου"(1964) και άλλες.

Επιλεκτικά και προσεγμένα υπήρξαν και τα βήματα της στη δισκογραφία. Αρχικά υπογράφει συμβόλαιο με την εταιρεία Columbia και λίγο αργότερα με την Odeon - Parlophone. Ηχογραφεί σε δίσκους 45 στροφών μεταξύ άλλων τα: "Βαριά ειν΄η καρδιά μου"(των Ξαρχάκου - Δημόπουλου από τη ταινία "Αμόκ" η μελωδία είναι η ίδια με το "Τα τρένα που φύγαν"), "Κάμε το πόνο σου χαρά"(των Χατζιδάκι - Γκάτσου), "Για χατήρι σου"(των Ξαρχάκου - Γκούφα),"Πώς τον αγαπώ"(των Λοϊζου - Παπαδόπουλου από τη ταινία "Μίνι φούστα και καράτε") και άλλα. Το 1966 ηχογραφεί σε 45αρι δίσκο τα τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα "Σήκω χόρεψε συρτάκι" και "Δημήτρη μου Δημήτρη μου". Τα είχε ερμηνεύσει αρχικά στη ταινία "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια" η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το 2007 η δισκογραφική εταιρεία ΕΜΙ παρουσιάζει το συλλεκτικό cd "Τα τραγούδια μιας ζωής", με 25 σπάνιες ηχογραφήσεις της μεγάλης ερμηνεύτριας.

Η σχέση της με τη μικρή οθόνη ξεκινά το 1973 με τη συμμετοχή της στο σίριαλ "Ο Ονειροπαρμένος"  και θα ακολουθήσουν οι εμφανίσεις της στα: "Εκείνες κι εγώ"(1976), "Λωξάντρα"(1980), "Το κεφάλι της Μέδουσας"(1993) και το 2011 θα την δούμε ως γκεστ σταρ στη "Πολυκατοικία" του Mega.Το 2012 θα κάνει τη τελευταία δημόσια εμφάνιση της στη ψυχαγωγική εκπομπή "Στην υγεία μας", όπου και θα ερμηνεύσει τα "Δάκρυα μου είναι καυτά", μαγεύοντας το τηλεοπτικό κοινό.

Καθόλη τη διάρκεια της ζωής της δεν έπαψε να γράφει. Το ποίημα της "Κανείς, μα κανείς" βραβεύτηκε ενώ συνεργάστηκε με περιοδικά και εφημερίδες και είχε εκδώσει τα βιβλία:"Το μαγικό βιβλίο", "Παρ΄ εκτός", "Τάφος εδώ δεν είναι", "Μια σφαίρα" και "Βοήθεια, θέλω να ζήσω". Λίγο πριν το θάνατο της κυκλοφόρησε το βιβλίο της "Ομηρικές Λέξεις" από τις εκδόσεις "Πνοές Λόγου και Τέχνης". Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια προσπάθεια της ηθοποιού να περάσει στο αναγνωστικό κοινό το μήνυμα πως η Ελληνική γλώσσα διασώζεται μέσα από τον Όμηρο. 

Τιμητικές διακρίσεις για το σύνολο της προσφοράς της ως καλλιτέχνης αλλά και ως άνθρωπος, η Ζωή Φυτούση έλαβε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό αλλά και το Γενικό Επιτελείο Στρατού.

Η Ζωή έφυγε από κοντά μας στις 23 Ιουλίου 2017, ταλαιπωρημένη από προβλήματα υγείας. Υπηρέτησε τις τέχνες με αρχές και αξίες (άγνωστες στη νεότερη γενιά καλλιτεχνών) και άφησε πίσω της μεγάλη παρακαταθήκη!...Ζωή, σ΄ευχαριστούμε για όλα!!!

Στη συλλογή που σας παραθέτω συγκέντρωσα 10 κινηματογραφικά της τραγούδια που στα χρόνια του 60 είχαν κυκλοφορήσει σε δισκάκια 45 στροφών. 

Μάνος Χατζιδάκις: Ο Δράκος (1η έκδοση σε cd)

"Ο Δράκος" θεωρείται από τα αριστουργήματα του ελληνικού κινηματογράφου. Κι ας είχε αμφισβητηθεί στην πρώτη προβολή του. Γυρίστηκε το 1955 και έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου 1956. Για κάποιους είναι ένα φιλμ νουάρ και για άλλους ένα κοινωνικό δράμα με άφθονες πολιτικές αναφορές στη μετεμφυλιακή περίοδο. Φυσικά το κοινό τότε δεν ήταν έτοιμο να αποδεχτεί τους συμβολισμούς της ταινίας και έτσι ο "Δράκος" παίχτηκε μόνο για τρεις μέρες λόγω αντιεμπορικότητας. Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας έκανε κακό ακόμη και στην κινηματογραφική καριέρα του Ντίνου Ηλιόπουλου και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να επανακάμψει. Για την ιστορία οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. 

Χαρακτηριστικά ο Άδωνις Κύρου είχε γράψει στην "Εστία": "Η ταινία, απίθανος και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, καθίσταται εντελώς γελοία, και δεν ηξεύρει κανείς τι πρώτον και τι ύστερον να οικτήρη εκεί μέσα. Τας μωράς γελοιότητας των λαθρεμπόρων; Τον οικτρόν και πανάθλιον χορόν των χασικλήδων; Την οικτράν  εμφάνισιν και κατασυκοφάντησιν της Αστυνομίας; (σ.σ.: για την αστυνομία όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει εγκληματίες και πρέπει να καταδιώκονται) Ή τους αθλιεστέρους  και βρωμεροτέρους συνοικισμούς των Αθηνών και του Πειραιώς, όπου εγυρίσθη το ελεεινόν αυτό κατασκεύασμα;"

Ακόμη και αριστερές εφημερίδες, όπως η «Αυγή», είχαν γράψει «Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να απαγορεύσει αυτή την αθλιότητα;» Ο Νίκος Κούνδουρος, χρόνια αργότερα θυμόταν: «Πήρα ένα πανό, έγραψα πάνω αυτή τη φράση και το κρέμασα έξω από τον κινηματογράφο. Ο κόσμος το χάζευε, αλλά δεν έμπαινε να δει την ταινία. Ο “Δράκος” ανέβηκε τη Δευτέρα και την Τρίτη κατέβηκε. Ο κόσμος ούρλιαζε “Τα λεφτά μας πίσω”. Τους είπα “κατεβάστε την”».

Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Κούνδουρου, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί το 1954 με ένα ακόμη αριστούργημα, τη "Μαγική Πόλη". Στο "Δράκο" το σενάριο ήταν γραμμένο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και η μουσική από το Μάνο Χατζιδάκι.  Ο τελευταίος παρουσιάζει ένα ατμοσφαιρικό σάουντρακ από τα καλύτερα του ελληνικού κινηματογράφου, και είναι κρίμα που καμία δισκογραφική εταιρεία δεν ενδιαφέρθηκε για την έκδοση του. Ανάμεσα στα μουσικά θέματα της ταινίας ξεχωρίζει το τραγούδι "Ιλισσός"(με στίχους του Γιώργου Εμιρζά) που στο φιλμ ερμηνεύει η ηθοποιός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Στη δισκογραφία πέρασε με τις εκτελέσεις της Μελίνας Μερκούρη, της  Γιοβάννας και της Νάνας Μούσχουρη. Με πολύ κόπο κατάφερα να φτιάξω το αριστουργηματικό σάουντρακ αυτής της ταινίας αντλώντας το υλικό από την έκδοση της ταινίας σε dvd. Φυσικά έχω συμπεριλάβει και τις δυο δισκογραφικές εκτελέσεις του "Ιλισσού". 

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υποδύεται έναν  ασήμαντο  τραπεζικό  υπάλληλο που ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς . Ξαφνικά  συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μες στη διφορούμενη γοητεία της νύχτας, μία συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μία χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Στο καστ των ηθοποιών ξεχωρίζουν η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, ο Γιάννης Αργύρης, ο Θανάσης Βέγγος (προσωπικός φίλος του Κούνδουρου), ο Στέφανος Στρατηγός, ο Ανδρέας Ντούζος, ο Ανέστης Βλάχος και τα αδέλφια Αλέκος και Κάση  Τζανετάκου. Στην αρχή της ταινίας, ο συνάδελφος  του Ηλιόπουλου στο γραφείο και στη δεύτερη  σκηνὴ ο σπιτονοικοκύρης του ακούγονται να έχουν μια πολύ γνώριμη φωνή· είναι η φωνή του Διονύση Παπαγιαννόπουλου.

"Ο Δράκος" έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ της Βενετίας(1956) και στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1960) βραβεύτηκε ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959. Οι άλλες δύο ήταν η "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη και το "Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" του Αλέκου Σακελλάριου.

Μάνος Λοΐζος: Μπετόβεν και Μπουζούκι (1η έκδοση σε cd)

Στις 29 Νοεμβρίου 1965 κάνει πρεμιέρα στους Αθηναϊκούς κινηματογράφους η κωμωδία του Ορέστη Λάσκου "Μπετόβεν και Μπουζούκι". Μια διασκευή της ομώνυμης θεατρικής κωμωδίας των Γ.Ασημακόπουλου, Π.Παπαδούκα και Β.Σπυρόπουλου.
Το εισπρακτικό αποτέλεσμα της ταινίας είναι πολύ καλό. 273.866 εισιτήρια, στις αίθουσες Α΄προβολής. Η επιτυχία της οφείλονταν στην εξαιρετική σκηνοθεσία του Λάσκου αλλά και στο πολύ καλό καστ: Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Μπεάτα Ασημακοπούλου, Γιάννης Γκιωνάκης, Σταύρος Παράβας (για μια ακόμη φορά στο ρόλο του Φίφη), Χάρης Παναγιώτου, Τάκης Μηλιάδης, Αλέκα Στρατηγού και ο Σωτήρης Μουστάκας.
Τη μουσική και τα τραγούδια του φιλμ γράφει ο Μάνος Λοΐζος, που τότε έκανε τα πρώτα του βήματα. Κάποια από τα τραγούδια της ταινίας θα περάσουν στη δισκογραφία με τις φωνές του Γιάννη Πουλόπουλου και του Δημήτρη Ευσταθίου, ενώ στην ταινία πρωτοερμηνεύτηκαν από την Κλειώ Δενάρδου και τον ηθοποιό Χάρη Παναγιώτου. Αξίζει να αναφέρουμε τα: "Μικρός ο κόσμος γύρω μου", "Ένας πλάι στον άλλο" και "Καράβια Αλήτες". Στην ίδια ταινία  η Κλειώ Δενάρδου τραγουδά το άγνωστο "Μας γέλασες παλιοζωή", το οποίο δε πέρασε ποτέ στη δισκογραφία. Φυσικά δε ξεχνάμε τη "Γαρουφαλλιά", που στην δισκογραφία υπάρχει ως ορχηστρικό. Στη ταινία όμως υπήρξαν και στίχοι και το ερμήνευε η Κλειώ Δενάρδου μαζί με τη χορωδία του Δήμου Πειραιώς. Η οπτικοποίηση του αποτελεί ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα βίντεο κλιπ υψηλής αισθητικής.
Για πρώτη φορά το συγκεκριμένο σάουντρακ περνά στη δισκογραφία με τις αυθεντικές εκτελέσεις όλων των τραγουδιών. Αφιερωμένο στη μνήμη του Μάνου Λοΐζου.