Γιώργος Χατζηνάσιος: Αιχμάλωτοι του Μίσους (1η έκδοση σε cd)

Βρισκόμαστε στο καλοκαίρι του 1972. Η Ζωή Λάσκαρη με τον Τόλη Βοσκόπουλο χαλάνε κόσμο στο Θέατρο Βέμπο με την παράσταση "Εραστές του Ονείρου". Το καινούργιο μιούζικαλ που γράφει ο Γιάννης Δαλιανίδης. Το έργο συγκεντρώνει κάθε βράδυ πλήθος κόσμου, που αποθεώνει τους δύο εραστές (στη σκηνή και τη ζωή) και κρατά σταθερά την πρώτη θέση στην προτίμηση του κοινού. Παράλληλα η Ζωίτσα δε ξεχνά και τις κινηματογραφικές της υποχρεώσεις και γυρίζει στη Φίνος Φιλμ τους "Αιχμάλωτους του Μίσους". Μια συνταρακτική ταινία σκηνοθετημένη (επάνω σε δικό του σενάριο) από το Νίκο Φώσκολο. Το στόρι έχει τα πάντα: αίσθημα, μίσος, καθήκον!
Η Ζωή Λάσκαρη ερμηνεύει ικανοποιητικά έναν πολύ δύσκολο δραματικό ρόλο. Μια νεαρή Ελληνίδα επιστρέφει από το Κογκό, ψυχικό ράκος, γνωρίζει και ερωτεύεται έναν μεγαλοεπιχειρηματία, γερμανικής καταγωγής. Το ειδύλλιο καταλήγει σε γάμο, αλλά γρήγορα η κοπέλα ανακαλύπτει την πραγματική ταυτότητα του συζύγου της. Είναι ένας άρρωστος ψυχικά άνθρωπος που εκμεταλλεύεται τον αφρικανικό σπαραγμό, κάνοντας λαθρεμπόριο όπλων. Η ηρωίδα της ταινίας παρότι λατρεύει τον άνδρα της και πατέρα του παιδιού που περιμένει, θα πράξη το καθήκον της για να έρθει τελικά η εξιλέωση.
Δίπλα στη Ζωή εμφανίζονται ο Κώστας Καρράς, η Ελένη Ανουσάκη, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Γρηγόρης Βαφιάς, η Νίκη Τσαγκάλου, ο Γιώργος Σίσκος και η τραγουδίστρια Λίτσα Σακελλαρίου.
Το φιλμ είναι άμεμπτο τεχνικά και φωτογραφημένο θαυμάσια από το Γιώργο Αρβανίτη, έναν από τους πιο καταξιωμένους διευθυντές φωτογραφίας.
Τη μουσική της ταινίας γράφει ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο οποίος μόλις ένα χρόνο πριν είχε γράψει πρώτη φορά μουσική για τον κινηματογράφο. Οι μουσικές γέφυρες που γράφει για τους "Αιχμάλωτους του Μίσους", τονίζουν ακόμα περισσότερο τη δραματικότητα του στόρι ενώ στο φιλμ για πρώτη φορά τραγουδά η Ζωή Λάσκαρη ένα υπέροχο τραγούδι σε στίχους του Νίκου Φώσκολου. Το δεύτερο τραγούδι του φιλμ ερμηνεύει μοναδικά η Λίτσα Σακελλαρίου με τη βελούδινη και καθαρή φωνή της.
Το συγκεκριμένο σάουντρακ, από τις καλύτερες δουλειές του Χατζηνάσιου, δεν εκδόθηκε ποτέ, μέχρι σήμερα βέβαια που σας το προσφέρω στην πρώτη διαδικτυακή του έκδοση. Απολαύστε το!!!

Μάνος Χατζιδάκις: Ο Δράκος(1956) ανέκδοτο OST

"Ο Δράκος" θεωρείται από τα αριστουργήματα του ελληνικού κινηματογράφου. Κι ας είχε αμφισβητηθεί στην πρώτη προβολή του. Γυρίστηκε το 1955 και έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου 1956. Για κάποιους είναι ένα φιλμ νουάρ και για άλλους ένα κοινωνικό δράμα με άφθονες πολιτικές αναφορές στη μετεμφυλιακή περίοδο. Φυσικά το κοινό τότε δεν ήταν έτοιμο να αποδεχτεί τους συμβολισμούς της ταινίας και έτσι ο "Δράκος" παίχτηκε μόνο για τρεις μέρες λόγω αντιεμπορικότητας. Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας έκανε κακό ακόμη και στην κινηματογραφική καριέρα του Ντίνου Ηλιόπουλου και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να επανακάμψει. Για την ιστορία οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. 

Χαρακτηριστικά ο Άδωνις Κύρου είχε γράψει στην "Εστία": "Η ταινία, απίθανος και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, καθίσταται εντελώς γελοία, και δεν ηξεύρει κανείς τι πρώτον και τι ύστερον να οικτήρη εκεί μέσα. Τας μωράς γελοιότητας των λαθρεμπόρων; Τον οικτρόν και πανάθλιον χορόν των χασικλήδων; Την οικτράν  εμφάνισιν και κατασυκοφάντησιν της Αστυνομίας; (σ.σ.: για την αστυνομία όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει εγκληματίες και πρέπει να καταδιώκονται) Ή τους αθλιεστέρους  και βρωμεροτέρους συνοικισμούς των Αθηνών και του Πειραιώς, όπου εγυρίσθη το ελεεινόν αυτό κατασκεύασμα;" 

Ακόμη και αριστερές εφημερίδες, όπως η «Αυγή», είχαν γράψει «Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να απαγορεύσει αυτή την αθλιότητα;» Ο Νίκος Κούνδουρος, χρόνια αργότερα θυμόταν: «Πήρα ένα πανό, έγραψα πάνω αυτή τη φράση και το κρέμασα έξω από τον κινηματογράφο. Ο κόσμος το χάζευε, αλλά δεν έμπαινε να δει την ταινία. Ο “Δράκος” ανέβηκε τη Δευτέρα και την Τρίτη κατέβηκε. Ο κόσμος ούρλιαζε “Τα λεφτά μας πίσω”. Τους είπα “κατεβάστε την”».

Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Κούνδουρου, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί το 1954 με ένα ακόμη αριστούργημα, τη "Μαγική Πόλη". Στο "Δράκο" το σενάριο ήταν γραμμένο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και η μουσική από το Μάνο Χατζιδάκι. Ο τελευταίος παρουσιάζει ένα ατμοσφαιρικό σάουντρακ από τα καλύτερα του ελληνικού κινηματογράφου, και είναι κρίμα που καμία δισκογραφική εταιρεία δεν ενδιαφέρθηκε για την έκδοση του. Ανάμεσα στα μουσικά θέματα της ταινίας ξεχωρίζει το τραγούδι "Ιλισσός"(με στίχους του Γιώργου Εμιρζά) που στο φιλμ ερμηνεύει η ηθοποιός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Στη δισκογραφία πέρασε με τις εκτελέσεις της Μελίνας Μερκούρη, της  Γιοβάννας και της Νάνας Μούσχουρη.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υποδύεται έναν  ασήμαντο  τραπεζικό  υπάλληλο που ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς. Ξαφνικά  συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μες στη διφορούμενη γοητεία της νύχτας, μία συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μια χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Στο καστ των ηθοποιών ξεχωρίζουν η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, ο Γιάννης Αργύρης, ο Θανάσης Βέγγος (προσωπικός φίλος του Κούνδουρου), ο Στέφανος Στρατηγός, ο Ανδρέας Ντούζος, ο Ανέστης Βλάχος και τα αδέλφια Αλέκος και Κάση  Τζανετάκου. Στην αρχὴ της ταινίας, ο συνάδελφος  του Ηλιόπουλου στο γραφείο και στη δεύτερη  σκηνὴ ο σπιτονοικοκύρης του ακούγονται να έχουν μια πολύ γνώριμη φωνή· είναι η φωνή του Διονύση Παπαγιαννόπουλου.

"Ο Δράκος" έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ της Βενετίας(1956) και στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του ΦΕΚΘ(1960) βραβεύτηκε ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959. Οι άλλες δύο ήταν η "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη και το "Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" του Αλέκου Σακελλάριου.

Μάριον Σίβα - Άρωμα Άλλης Εποχής (1η έκδοση σε cd)

Με τέσσερις μόλις κινηματογραφικές εμφανίσεις και κάποια σκόρπια 45αρια η Μάριον Σίβα (κατά κόσμον Ζαχαρούλα Μπούρμπουλα) ήρθε στο χώρο του θεάματος να μας μαγέψει με την απίστευτη φωνή της αλλά και την ομορφιά της. Εξαιρετικά προικισμένη φωνητικά η Μάριον γεννήθηκε το 1939 στη Μυτιλήνη και μετά τη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης έγινε ένα από τα πρώτα ονόματα του ελαφρού τραγουδιού. Ο Γιώργος Οικονομίδης, παντοδύναμος τότε παράγοντας στο ραδιόφωνο αλλά και την ελληνική δισκογραφία της γράφει μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια του. Ανάμεσα τους τα: "Έρχεσαι και φεύγεις", "Και Περπατώ", "Έχω απόψε Ραντεβού", "Κλείσ΄το μαγαζί", "Όταν έχεις μια αγάπη" και άλλα.
Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο της το 1960 στη μουσική κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου "Καλημέρα Αθήνα". Θα ακολουθήσουν τα φιλμ: "Συνέβη στην Αθήνα"(1962), "Ο Σταμάτης κι ο Γρηγόρης"(1962) και το "Έξω φτώχεια και καλή καρδιά"(1964). Το 1962 η Μάριον κερδίζει το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό του Δήμου Αθηναίων με το τραγούδι του Τάκη Μωράκη "Αθήνα, Άνθρωποι και Θεοί".
Παρά το οικείο και ζεστό παρουσιαστικό της πολλοί, ακόμη και σήμερα τη χαρακτηρίζουν ως "άτυχη τραγουδίστρια", αφού σε ηλικία μόλις 40 ετών έδωσε τέλος στη ζωή της, απογοητευμένη από μια ερωτική σχέση της, η οποία αρχικά την οδήγησε στην Αμερική και το Δεκαπενταύγουστο του 1981, ενώ είχε επιστρέψει στην Αθήνα, μετά από έναν άτυχο γάμο με έναν Ελληνο-αμερικανό επιχειρηματία στο Μανχάταν, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού της. Ο θάνατος της συγκλονίζει τον καλλιτεχνικό κόσμο και ιδιαίτερα το κοινό της, το οποίο δεν την είχε ξεχάσει ποτέ. Σήμερα και οι νεότεροι ανακαλύπτουν την κρυστάλλινη φωνή της παρότι οι δισκογραφικές εταιρείες δε προχωρούν στην επανέκδοση των τραγουδιών της, ίσως γιατί και να το θεωρούν αντιεμπορικό.
Στη συλλογή που ακολουθεί έχω συγκεντρώσει είκοσι από τα ωραιότερα τραγούδια της
που θα μας θυμίζουν ότι κάποτε ήρθε ένα κορίτσι, μας μάγεψε και έφυγε όταν εκείνη θεώρησε ότι έπρεπε να αποχωρήσει...

Γιάννης Μαρκόπουλος Τραγούδια από τον Ελληνικό κινηματογράφο (1η έκδοση σε cd)

Ταλαντούχος και πρωτοποριακός συνθέτης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος συνδυάζει τα ελληνικά παραδοσιακά στοιχεία με την έκφραση της σύγχρονης μουσικής και χρησιμοποιώντας όργανα από την λαϊκή και από τη δημοτική μούσα, δημιουργεί ακούσματα εντελώς καινούργια. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60, οπότε εμφανίζεται στο μουσικό μας χώρο, υπηρέτησε αδιάκοπα και υπεύθυνα τη σύγχρονη ελληνική μουσική, άλλοτε γράφοντας μεμονωμένα τραγούδια και άλλοτε ολοκληρωμένα έργα.
Ένα μεγάλο μέρος του ταλέντου του ο Μαρκόπουλος το έχει επενδύσει σε μουσικές για τον Ελληνικό κινηματογράφο, μουσικές που έγραφε παράλληλα με άλλες συνθετικές δραστηριότητες. Και στο χώρο αυτό ο Μαρκόπουλος εργάστηκε με συνέπεια και ευθύνη και διακρίθηκε. Από το 1962 γράφοντας τη μουσική για τις "Μικρές Αφροδίτες" του Νίκου Κούνδουρου, για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Στα τραγούδια και τις μουσικές αυτού του δίσκου, τον οποίο και έφτιαξα με απόλυτο σεβασμό στο τεράστιο ταλέντο του, έχω επιλέξει θέματα από τις ταινίες: "Οι Εχθροί", " Το Φυλαχτό της Μάνας", "Ο Ψαρόγιαννος", "Ντάμα Σπαθί" και "Κραυγή Γυναικών". Πέντε ιδιαίτερες ταινίες κάποιες από τις οποίες σεναριακά τουλάχιστον, ίσως να είναι πολύ κατώτερες από τη σχεδόν αριστουργηματική μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Μάνος Λοΐζος: Το Λεβεντόπαιδο (1η έκδοση σε cd)

Το Μάνο Λοΐζο το συναντάμε ως συνθέτη στον ελληνικό κινηματογράφο το 1965, χρονιά που γράφει τη μουσική και τα τραγούδια της κωμωδίας του Ορέστη Λάσκου "Μπετόβεν και Μπουζούκι". Στο σύντομο πέρασμα του από τον κινηματογράφο ίσως θα έπρεπε να σταθούμε στη μουσική επένδυση της ταινίας του Ντίνου Δημόπουλου "Το Λεβεντόπαιδο". Μια δραματική ταινία με το στόρι ενός φλογερού ερωτικού πάθους ανάμεσα σε μια πλούσια νέα και έναν εργάτη ναυπηγείου, ο οποίος εργάζεται τα βράδια ως τραγουδιστής σε λαϊκό κέντρο. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι ερμηνεύουν η Έλενα Ναθαναήλ (ωραιότερη από ποτέ) και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Δίπλα τους η Νόρα Βαλσάμη στο ρόλο του φτωχοκόριτσου που την εγκαταλείπει το Λεβεντόπαιδο αλλά ξαναεπιστρέφει σε αυτήν καθώς πείθεται ότι την αγαπά. Η ταινία γυρίστηκε το 1969 μετά την επιστροφή του Δημήτρη Παπαμιχαήλ και της Αλίκης Βουγιουκλάκη στη Φίνος Φιλμ. Το ζευγάρι ξεκινά μια νέα συνεργασία με το Φίνο, επάνω σε νέες οικονομικές βάσεις. Πέρα από τις κοινές ταινίες τους επιβάλλεται σχεδόν στο Φίνο να γυρίσει και μια ταινία του Παπαμιχαήλ, χωρίς την Αλίκη. Έτσι γυρίστηκε το "Λεβεντόπαιδο" με σενάριο του Λάκη Μιχαηλίδη.
 Μουσικά η ταινία είναι γεμάτη από τα ωραιότερα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου που στην ταινία ερμηνεύουν ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ο Γιάννης Καλατζής και η Αλέκα Μαβίλη. Δισκογραφικά το σάουντρακ της ταινίας δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην αγορά αλλά κάποια από τα τραγούδια του φιλμ εκδόθηκαν σε σκόρπια 45αρια. Για πρώτη φορά σας το παρουσιάζω ως ολοκληρωμένο έργο του συνθέτη.

Το "Λεβεντόπαιδο" έκανε πρεμιέρα στις 10 Νοεμβρίου 1969 και έκοψε 344.184 εισιτήρια στις αίθουσες Α΄προβολής. 

Ένα χρόνο μετά...Ρίκα δε σε ξεχνάμε...

Πέρασε ένας χρόνος. Ήταν 7 Αυγούστου 2018, όταν άφηνε την τελευταία της πνοή η σπουδαία δημοσιογράφος και ηθοποιός Ρίκα Βαγιάνη, ταλαιπωρημένη από τη μάχη που έδινε με τον καρκίνο. Η Ρίκα (κατά κόσμον Μαρίκα Ζούλα) δούλεψε στην τηλεόραση ως δημοσιογράφος, παρουσιάστρια και ηθοποιός. Φυσικά πέρασε και από τον έντυπο τύπο ως αρθρογράφος και συντάκτης σε πολλά περιοδικά αλλά και εφημερίδες. Το 1997 βρέθηκε στην ΕΡΤ την οποία και υπηρέτησε μέχρι το 2012.
Κόρη του δημοσιογράφου Οδυσσέα Ζούλα, μεγάλωσε με το δεύτερο σύζυγο της μητέρας της τον κορυφαίο αθλητικογράφο Γιάννη Διακογιάννη, ο οποίος στεκόταν πάντα δίπλα της ως αληθινός πατέρας. Η Ρίκα μπήκε στο χώρο του θεάματος ως ηθοποιός αφού ήδη είχε αποφοιτήσει από τη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τότε άλλαξε και το επώνυμο της από Ζούλα σε Βαγιάνη, παίρνοντας τα αρχικά από το όνομα της μητέρας της Βαρβάρας και την κατάληξη από το επίθετο του πατριού της Γιάννη Διακογιάννη.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής της έδινε τη δική της μάχη με τον καρκίνο, κρατώντας τον αγώνα της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας....

Το ευγενικό παρουσιαστικό του Βαγγέλη Βουλγαρίδη...καρέ - καρέ!!!

Με ένα ευγενικό παρουσιαστικό, μια υπέροχη φωνή και πολύ ταλέντο ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης πέρασε από τη μεγάλη οθόνη ως ζεν πρεμιέ, κυρίως από τις ταινίες του Γιάννη Δαλιανίδη στη Φίνος Φιλμ, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 60. Ο κινηματογραφικός του κύκλος έκλεισε μάλλον άδοξα μέσα από έναν ιδιαίτερο ρόλο στην ταινία "Tango 2001", που γύρισε ο Κώστας Καραγιάννης το 1973.
Ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1942, στην Αθήνα. Στον χώρο του θεάματος μπήκε με ένα ρόλο - πέρασμα στην ταινία "Το Αμαξάκι"(1957). Στους τίτλους του φιλμ αναγράφεται ως Γιώργος Βουλγαρίδης (άγνωστο για ποιο λόγο). Το 1960 κάνει μια επίσης σύντομη εμφάνιση  στην κομεντί του Ορέστη Λάσκου "Νύχτες στο Μιραμάρε". Εκεί θα τον προσέξει ο Γιάννης Δαλιανίδης και θα του δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο στον "Κατήφορο"(1961). Οι ρόλοι των ευαίσθητων και ευάλωτων νέων του "πηγαίνουν γάντι" και έτσι θα συνεχίσει και στις επόμενες ταινίες του, το "Νόμο 4000"(1962), "Τα Παλιόπαιδα"(1963) και ο "Εγωισμός"(1964). Το 1963 θα πρωταγωνιστήσει και στο πρώτο μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, το "Μερικοί το προτιμούν κρύο", όπου με τη φωνή του Λάκη Παλίδη θα τραγουδήσει την "Πρώτη μας Νύχτα". Ο ρόλος που θα στιγματίσει την κινηματογραφική του καριέρα είναι ο "Μίλτος", στο "Δόλωμα" δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Αυτή θα είναι και η τελευταία του συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ. Θα ακολουθήσουν εκτός Φίνου η "Κλεμμένη Αγάπη" και το "Νυφοπάζαρο". Το 1973 θα υποδυθεί το ρόλο ενός ηδονοβλεψία στην ταινία "Tango 2001", μια ταινία που θα φτάσει μέχρι τα προκριματικά του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η επιτροπή θα την απορρίψει λόγω του τολμηρού θέματος.
Με την έλευση της τηλεόρασης στην Ελλάδα θα εμφανιστεί στο "Λούνα Παρκ" του Γιάννη Δαλιανίδη, ως παρουσιαστής και αρκετά χρόνια αργότερα θα πρωταγωνιστήσει στη "Λάμψη" του Νίκου Φώσκολου και το 1994 θα κάνει την τελευταία του δημόσια εμφάνιση στο εβδομαδιαίο σόου του Mega "Μπράβο", με τη Ρούλα Κορομηλά. Στο θέατρο "γράφει" μια αξιόλογη πορεία συνεργαζόμενος με καλούς ελληνικούς θιάσους. Κορυφαία στιγμή στη θεατρογραφία του η συμμετοχή του στην παράσταση "Καμπαρέ"(1972-73) δίπλα στη Μάρθα Καραγιάννη. Σήμερα ο  Βαγγέλης Βουλγαρίδης ζει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Βασίλης Δημητρίου - Στέφανος Ληναίος: Δέκα Χρόνια Μαζί (Θεατρικές Ηχογραφήσεις)

Από τους κορυφαίους ηθοποιούς του θεάτρου μας, ο Στέφανος Ληναίος αποτελεί πραγματική ευλογία για την καλλιτεχνική ζωή του τόπου μας. Μαζί με την Έλλη Φωτίου, ζευγάρι στη ζωή αλλά και στη σκηνή πρόσφεραν άρτιες παραστάσεις στο κοινό.  Στον κινηματογράφο έπαιξαν μαζί μόνο σε μια ταινία, το "Μιας Πεντάρας Νιάτα", μια απολαυστική κωμωδία αρκετή για να τους επιβάλει στη συνείδηση των θεατών και ως κινηματογραφικό ζευγάρι.
Στο σπάνιο αυτό δίσκο με το χαρακτηριστικό τίτλο "Δέκα Χρόνια Μαζί", έχουν συγκεντρωθεί ορχηστρικά θέματα και τραγούδια από τις παραστάσεις του Σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου (ιδρυτής του οποίου ήταν ο Στέφανος Ληναίος). Μουσικά το δίσκο υπογράφει ο σπουδαίος Βασίλης Δημητρίου, ο οποίος συνεργάστηκε πολύ στενά με το θεατρικό ζευγάρι τη χρονική περίοδο 1972 - 1981. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι δυο πρωταγωνιστές, ο Χρήστος Δακτυλίδης, ο Σταύρος Ξενίδης, η Έρση Μαλικέντζου, η Μελίνα Μπριάνα και ο Νίκος Γεωργής.
Οι παραστάσεις από τις οποίες προέρχονται οι ηχογραφήσεις είναι: "Ο Διάσημος 702"(1972), "Οι Κλειδοκράτορες"(1973), "Οι Ρόζεμπεργκ"(1974), "Ένα Τυχαίο Ατύχημα"(1978) και τα "Ανθρωπάκια"(1981).

Μάγια Μελάγια - Τραγούδια από τον Κινηματογράφο και το Θέατρο (Ανέκδοτη συλλογή)

 Μια θεατρίνα θρέμμα της Επιθεώρησης, που μεσουράνησε τη δεκαετία του 50 υπήρξε σίγουρα η Μάγια Μελάγια. Δεν υπήρξαν λίγοι εκείνοι που της χάρισαν τον τίτλο της "Αυτοκράτειρας" αυτού του δύσκολου θεατρικού είδους και φυσικά κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει το απίστευτο γεγονός στην Επίδαυρο, κατά το οποίο η δόξα και η φήμη της μεγάλης Ντίβας επισκίασε ακόμα και τη παγκοσμίου φήμης Ελληνίδα ηθοποιό Κατίνα Παξινού. 

Είμαστε στα μέσα της δεκαετίας ’50, όταν η Παξινού ερμήνευε την Εκάβη στην Επίδαυρο, και εξαιτίας του πανζουρλισμού από τα αυτοκίνητα και τον κόσμο που επικρατούσε έξω από το θέατρο, η σπουδαία ηθοποιός μας δεν μπορούσε να πλησιάσει.

Πήγε λοιπόν στον αστυφύλακα για να την αφήσει να περάσει, αργοπορημένη καθώς ήταν, εκείνος όμως δεν την αναγνώρισε. «Μα είμαι η Παξινού», διαμαρτυρήθηκε εκείνη νευριασμένη, για να πάρει την αποστομωτική απάντηση: «Και η Μάγια Μελάγια να είσαι, δεν περνάς!».
Τέτοια σταρ ήταν η Μελάγια στην εποχή της, ένα σωστό sex symbol του ελληνικού θεάματος των δεκαετιών του ’50 και του ’60 που μάγευε τον κόσμο γύρω της με το όμορφο πρόσωπο, το αισθησιακό στόμα, τα γκριζοπράσινα μάτια και εκείνη τη βαθιά και ζεστή κοντράλτα φωνή της. Αλλά και το βιτριολικό χιούμορ της φυσικά, από το οποίο δεν ξέφευγε κανείς.

Η Μάγια Μελάγια γεννήθηκε ως Μελπομένη Τσιριγώτη, στην Πλάκα της Αθήνας , την Πρωτοχρονιά του 1928. Η θεαματική της πορεία ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 40. Η πρώτη της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στο Βαριετέ "Φρεγάτα" του Ορέστη Λάσκου, ο οποίος θα γίνει και ο καλλιτεχνικός "νονός" της αφού είναι αυτός ο οποίος θα της αλλάξει το όνομα της. Με διαβατήριο το νέο της όνομα αλλά και το μοναδικό της ταλέντο ξεκινά την καριέρα της στο μουσικό θέατρο, στο τραγούδι και φυσικά στον κινηματογράφο. 

Στη δισκογραφία ξεκινά το 1946 ηχογραφώντας το τραγούδι "Μ΄ένα φιλί Έρως δε ζει" και η συνέχεια θα είναι ιδιαίτερα λαμπερή καθώς θα ευτυχήσει να ερμηνεύσει τραγούδια των Μουζάκη, Σουγιούλ, Βέλλα, Μωράκη, Χιώτη και άλλων. 

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε στην "Άγνωστο" της Φίνος Φιλμ, το 1956 και ακολούθησαν οι ταινίες: "Κατά Λάθος Μπαμπάς"(1957), "Η Φτώχεια θέλει Καλοπέραση"(1958), "Καπετάνιος για Κλάματα"(1961), "Δίψα για Ζωή"(1964) και "Ένας Ζόρικος Δεκανέας"(1964). 

Στα χρόνια του 60 θα ταξιδέψει στην Αμερική για μια σειρά εμφανίσεων σε ελληνικά νυχτερινά μαγαζιά. Η επιτυχία της υπήρξε τεράστια καθώς ξεσήκωνε ακόμα και τους ξένους με το κέφι που έδινε κάθε φορά που έλεγε το "Θέλω να τα σπάσω" και το "Σπάστα όλα κι αγάπαμε". Η Μάγια θα μείνει αρκετά χρόνια στην Αμερική μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 70, όπου επιστρέφοντας στην πατρίδα την περιμένει μια μεγάλη έκπληξη. Όχι μόνο δεν έχει ξεχαστεί αλλά και οι νεότερες γενιές τη λατρεύουν μαγεμένη από το εκπληκτικό μπρίο της αλλά και τη βελούδινη φωνή της. Το 1981 έρχονται τα πρώτα προβλήματα στην υγεία της και οι εμφανίσεις της περιορίζονται. Έσβησε αθόρυβα δύο μέρες μετά τα Χριστούγεννα του 2014 περνώντας το μύθος της σε πολλές γενιές Ελλήνων που αρχίζουν να την ανακαλύπτουν αρχικά γοητευμένοι από το εντυπωσιακό και σχεδόν αλλόκοτο όνομα της. Η Μάγια Μελάγια έζησε μέσα στην αντίθεση της δημόσιας και της ιδιωτικής της εικόνας. Πάνω στη σκηνή ήταν μία ντίβα, απίστευτα σέξι και γοητευτική. Μια γυναικάρα με τα όλα της. Κάτω από τη σκηνή ήταν μία λαϊκή γυναίκα, πραγματικό μαγκάκι, ντόμπρα και αληθινή, που δεν έδινε καμία σημασία στο σεξαπίλ της. Τη χαρακτήριζε ένα βιτριολικό χιούμορ, το οποίο πρώτα απ’ όλα έστρεφε προς τον εαυτό της. Είχε δηλαδή μία μοναδική ικανότητα να αυτοσαρκάζεται.

Η συλλογή που σας παραθέτω είναι η πλέον ολοκληρωμένη αφού περιέχει τραγούδια από τον κινηματογράφο, την επιθεώρηση αλλά και τραγούδια από δίσκους 45 στροφών. Ακούστε την και είμαι σίγουρος ότι θα σας μαγέψει με τη βελούδινη φωνή της...

Νατάσα Μανίσαλη: Το χαμογελαστό κορίτσι του Θεάτρου...

Με την πληθωρική παρουσία της, το υπέροχο χαμόγελο και τα πανέμορφα πράσινα μάτια της η Νατάσα Μανίσαλη ήρθε στις ζωές μας χαρίζοντας μοναδικές στιγμές τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση.
Η Νατάσα γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Αυγούστου 1961. Μαθήτρια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου πραγματοποιεί την πρώτη εμφάνιση της επί σκηνής έχοντας για συμμαθητές της μεταξύ άλλων τους Τζόυς Ευείδη, Παναγιώτη Σουπιάδη, Μιχάλη Ρέππα και τη Μαρία Φιλίππου. Μετά την αποφοίτηση της μαζί με κάποιους από αυτούς ιδρύουν το θίασο "Τα Παιδιά του Εθνικού" και παρουσιάζουν το έργο "Έλα Βουλή στον Τόπο σου". Η παράσταση αρέσει και έτσι πολύ σύντομα ανεβάζουν και δεύτερη επιθεώρηση, το "Υπάρχουν και Χειρότερα" με σκηνοθέτη το Γιάννη Δαλιανίδη. Αυτή είναι η αρχή, η συνέχεια για τη Νατάσα θα είναι ακόμη πιο λαμπερή καθώς θα βρεθεί δίπλα σε σπουδαίους ανθρώπους του θεάτρου, όπως τη Νόρα Βαλσάμη, το Λάκη Λαζόπουλο, το Νίκο Κούρκουλο, το Γρηγόρη Βαλτινό και άλλους. Κορυφαία στιγμή για την ίδια υπήρξε η συμμετοχή της στην Λαϊκή Ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη με συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής και το Ηρώδειο.
Η τηλεόραση χάρισε στη Νατάσα μοναδικές επιτυχίες αρκεί να θυμηθούμε το "Εμείς και Εμείς", τους "Μικρομεσαίους", τα "Στραβά κι Ανάποδα" και πολλές γκεστ εμφανίσεις σε δεκάδες σίριαλ, σε μια εποχή που η μυθοπλασία βρισκόταν στα καλύτερα της.
Μπριόζα, όμορφη και ψιλή πέρα από το απίστευτο υποκριτικό της ταλέντο διέθετε και μια υπέροχη φωνή δίνοντας την τη δυνατότητα να ερμηνεύσει σπουδαίους ρόλους σε θεατρικά μιούζικαλ.
Η Νατάσα έφυγε από τη ζωή στις 5 Φεβρουαρίου 2016 ταλαιπωρημένη από τον καρκίνο με τον οποίο πάλευε για μια πενταετία περίπου. Η νόσος νίκησε το χαμόγελο της, το ταλέντο της και τα όνειρα της στερώντας το Ελληνικό θέατρο από μια μεγάλη θεατρίνα που σίγουρα είχα πολλά ακόμη να δώσει.

Δώρα Μόραλη: Το Μουσικό μου άλμπουμ - 1969

Η Δώρα Μόραλη υπήρξε μια νεοκυματική τραγουδίστρια. Με μια απίστευτα αισθαντική φωνή, μόλις το 1969 κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό της δίσκο, όπου με τη συνοδεία της κιθάρας του Βασίλη Τενίδη ερμηνεύει μοναδικά 12 τραγούδια γνωστά στο κοινό από άλλους ερμηνευτές. Ανάμεσα τους, το "Όλα δικά σου" και το "Μια φορά μονάχα φτάνει", μεγάλες δισκογραφικές επιτυχίες του Γιάννη Πουλόπουλου. Στις εκτελέσεις της Μόραλη διακρίνει κανείς μια αφάνταστη ευαισθησία, ένα νέο ξεχωριστό τρόπο ερμηνείας μια διαφάνεια και δικαίωση του στίχου. Μέσα από τη ζεστή και απαλή φωνή της ο στίχος παίρνει ζωή και φυσικά ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί κόσμημα της ελληνικής δισκογραφίας.
Το συγκεκριμένο άλμπουμ ωστόσο δεν επανεκδόθηκε ποτέ, ούτε καν σε cd. Στερώντας από τις νεότερες γενιές να γνωρίσουν τη Δώρα Μόραλη. Σας παραθέτω ολόκληρο το δίσκο ως μια γλυκιά ανάμνηση μιας εποχής που μπορεί να πέρασε αλλά που ευτυχώς δε χάθηκε, αφού κατά καιρούς κάποιοι νοσταλγοί σαν εμένα και σαν εσάς τη ξαναφέρνουν  στην επιφάνεια.

Ένας χρόνος χωρίς την Κατερίνα Τζοβάρα...

Μια ερμηνεύτρια  ξεχασμένη τις τελευταίες δεκαετίες καθώς είχε αποτραβηχτεί εδώ και χρόνια από το τραγούδι, η Κατερίνα Τζοβάρα έφυγε από τη ζωή, πριν ένα χρόνο.

 Οι κινηματογραφόφιλοι
θα τη θυμούνται και από τη συμμετοχή της στην θρυλική ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη "Νόμος 4000" το 1962, όπου ερμήνευε το "Ρίξε Μια Διπλοπενιά" του Μίμη Πλέσσα. Στη συγκεκριμένη σκηνή διακρίνεται μέσα στην ορχήστρα, να προσπαθεί να παίξει το μπουζούκι του, ο θρυλικός Μάρκος Βαμβακάρης.

Η Κατερίνα Τζοβάρα είχε συνεργαστεί με το Γιώργο Ζαμπέτα αλλά και ως δεύτερη φωνή με τον  Πέτρο Αναγνωστάκη. Στα χρόνια του 60

είχε πλούσια δισκογραφία συνεργαζόμενη  με το Μίμη Πλέσσα, με το Βαγγέλη Περπινιάδη και με το Λάκη Χαλκιά...

Αλέκα Μαβίλη: τα κινηματογραφικά (1η έκδοση σε cd)

Στο δεύτερο μισό  της δεκαετίας του 60 και συγκεκριμένα το 1967, ένα κορίτσι με υπέροχα γατίσια μάτια, τραγουδούσε για ένα αγόρι με μάτια μελιά, στην ταινία του Θανάση Βέγγου «Βοήθεια! ο Βέγγος: φανερός πράκτωρ 000». Εκείνο το κορίτσι δεν ήταν άλλο από την Αλέκα Μαβίλη, μια από τις πιο ξεχωριστές παρουσίες  στο χώρο του τραγουδιού αλλά και του κινηματογράφου.

Η Αλέκα Μαβίλη γεννήθηκε στις 1 Δεκεμβρίου 1944. Στο μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ «Οι Θαλασσιές οι Χάντρες», όπου και έπαιζε και σαν ηθοποιός, η χαρακτηριστική της φιγούρα μέσα από το ρόλο της Μαρκησίας, που ενσάρκωσε,  έχει μείνει κλασική. Στη συγκεκριμένη ταινία πρωτοτραγούδησε το «Βρέχει πάλι απόψε» που φυσικά έγινε μεγάλη δισκογραφική επιτυχία από την ίδια. Ξεκίνησε την πορεία της στο τραγούδι δίπλα στους Μάνο Λοϊζο, Χρήστο Λεοντή και Μίμη Πλέσσα ενώ ακολούθησαν σπουδαίες συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο, Γιάννη Σπανό, Νότη Μαυρουδή και άλλους. Το 1970 κάνει ακόμη μια σπουδαία εμφάνιση στη μεγάλη οθόνη,στο μουσικό φιλμ του Κώστα Ασημακόπουλου «Όμορφες μέρες», ενώ ένα χρόνο πριν είχε ηχογραφήσει το άλμπουμ «Όλο το καλοκαίρι», από τα καλύτερα της ελληνικής δισκογραφίας. Με την έλευση της τηλεόρασης στη χώρα μας υπήρξε από τις πρώτες τηλεπαρουσιάστριες και φυσικά η εντυπωσιακή εμφάνιση της χρησιμοποιήθηκε και στα πρώτα  ελληνικά σίριαλ,το «Σπίτι με τον Φοίνικα» και «Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο». Σήμερα η Αλέκα Μαβίλη έχει αποσυρθεί από τον χώρο του θεάματος, αφήνοντας τη λαμπερή της εικόνα να μαγεύει και το νεότερο κοινό της.

Στη συλλογή που σας παραθέτω έχω συγκεντρώσει τα ωραιότερα κινηματογραφικά της τραγούδια, αλλά και κάποια άλλα σπουδαία, ίσως ξεχασμένα, στα οποία η Αλέκα Μαβίλη έβαλε τη δική της προσωπική σφραγίδα.

Μάνος Χατζιδάκις: Μια Ζωή την έχουμε (1η έκδοση σε cd)

Το σενάριο της ταινίας "Μια Ζωή την έχουμε" γράφτηκε από το Γιώργο Τζαβέλλα, για να το γυρίσει ταινία με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και το Βασίλη Λογοθετίδη. Του έδωσε μάλιστα τον τίτλο αυτού του τραγουδιού που ήταν μεγάλη επιτυχία εκείνη την εποχή, του οποίου τους στίχους είχε γράψει ο ίδιος, σε μουσική Μιχάλη Σουγιούλ. Το συγκεκριμένο τραγούδι πρωτακούστηκε το 1953 στην ταινία της Φίνος Φιλμ "Το Σωφεράκι", εκεί το ερμήνευε βέβαια ο...Μανώλης Χιώτης. Σύμφωνα με φήμες, τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν αρχικά από την Άνζερβος αλλά ο παραγωγός επέμενε για παρτενέρ του Λογοθετίδη να χρησιμοποιηθεί η Ίλυα Λιβυκού.  Ο Τζαβέλλας αρνήθηκε και χτύπησε την πόρτα του Φίνου με τον οποίο τους έδενε μακροχρόνια φιλία. Ο Φιλοποίμην ζήτησε για πρωταγωνιστή το Δημήτρη Χορν και αντί της Αλίκης ο κορυφαίος παραγωγός είχε την άποψη να χρησιμοποιηθεί μια Ευρωπαία σταρ, για να κάνει η ταινία καριέρα στο εξωτερικό.Έντονα συζητήθηκε η Έστερ Γουίλιαμς (πρωταγωνίστρια των μεγάλων μιούζικαλ της MGM) αλλά τελικά το ρόλο πήρε η Ιταλίδα σταρ Υβόν Σανσόν, η οποία είχε και ελληνική καταγωγή. Η άφιξη της στην Αθήνα έκανε πάταγο, διοργανώθηκαν δεξιώσεις, πάρτι και σε μια φωτογραφία από το Ηρώδειο, το καλοκαίρι του 1957, διακρίνεται ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής να έχει γυρίσει και να παρατηρεί τις γάμπες της. Ο τύπος αφιερώνει εκτενή ρεπορτάζ και εξώφυλλα ενώ ο Φίνος προκειμένου να την υποδεχτεί έκανε ανακαίνιση στα στούντιο του και προχώρησε σε αγορές νέων μηχανημάτων. Τα ρεπορτάζ της εποχής αναφέρουν ότι στη Φίνος Φιλμ ανακαινίστηκαν μέχρι και οι τουαλέτες για χάρη της Σανσόν. Επειδή η Υβόν ήξερε να ψελλίζει λίγα ελληνικά ντουμπλαρίστηκε στη πρόζα από τη Θεανώ Ιωαννίδου, παρόλο που ο Φίνος ήταν πάντα κατά του ντουμπλάζ. Για την ιστορία θα έπρεπε να σημειωθεί ότι στο φιλμ έκανε γρήγορα πέρασμα σε ρόλο καφετζή, ο μετέπειτα πρωταγωνιστής ερωτικών ταινιών Κώστας Γκουσγκούνης.
Εισπρακτικά το "Μια Ζωή την έχουμε" δεν πήγε καλά, παρά τα τεράστια χρηματικά ποσά που ξόδεψε ο Φίνος ικανοποιώντας ακόμη και τους πιο παράξενους βεντετισμούς της Υβόν Σανσόν. Πολλοί είναι εκείνοι που ρίχνουν το βάρος στο αταίριαστο ζευγάρι των πρωταγωνιστών, γεγονός που δικαίωσε απόλυτα τον Τζαβέλλα για την αρχική επιλογή του να χρησιμοποιήσει την Αλίκη και το Λογοθετίδη.
Τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο Μάνος Χατζιδάκις (με εξαίρεση το τραγούδι "Μια Ζωή την έχουμε" που είναι του Μιχάλη Σουγιούλ) και αυτό το σάουντρακ παρέμενε ανέκδοτο δισκογραφικά, για πολλές δεκαετίες. Μέχρι που ξεκινώντας φέτος τη δημιουργία των ελληνικών σάουντρακ, αποφάσισα να το "φτιάξω" και να προχωρήσω στην έκδοση του σε cd!!!