Κώστας Καπνίσης: Πανικός (1η έκδοση σε cd)

Το 1969 η Φίνος Φιλμ παρουσιάζει τη ταινία "Πανικός". Μια σπείρα κακοποιών απαγάγει τον μικρό Τάσο Μαρά ενώ αυτός ήταν στην παραλία με την γκουβερνάντα του. Οι απαγωγείς ζητάνε λύτρα για την απελευθέρωσή του από την οικογένεια του παιδιού, τον επιχειρηματία Μάρκο Μαρά και τη μητέρα Έλενα Μαρά. 
Πρόκειται για μια γνήσια αστυνομική περιπέτεια που κρατάει ψηλά το ενδιαφέρον του θεατή χάρη στην άψογη σκηνοθεσία του Σταύρου Τσιώλη, ο οποίος εισάγει το στοιχείο της αγωνίας από τα πρώτα κιόλας καρέ. Η σκοτεινή φωτογραφία, οι σκηνές καταδίωξης και η μουσική του Κώστα Καπνίση δίνουν πόντους στο αποτέλεσμα. Στα συν της ταινίας το σκηνοθετικό σεργιάνι σε διάφορα σημεία της Αθήνας αλλά και των περιχώρων της, όπως ο Άλιμος, η Καστέλλα και φυσικά η βίλα Καζούλη, όπου βρίσκεται το κρησφύγετο των απαγωγέων.
 Η σκηνή όπου ο μικρούλης Τάσος Δαρδαμάνης παίζει στη παραλία με την Έλια Καλλιγεράκη (κάτω από τις μελωδίες του Κώστα Καπνίση) είναι πραγματικά κομμάτι ανθολογίας.
 Η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους το Νοέμβριο του 1969 ενώ το εξαιρετικό σάουντρακ (που βραβεύτηκε στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε αναλογικό ή ψηφιακό δίσκο. Σε μια προσπάθεια να το καταγράψω σε ψηφιακό δίσκο άντλησα το υλικό από την έκδοση της ταινίας σε dvd. Οι τίτλοι που έχω δώσει στα οργανικά κομμάτια είναι αυθαιρέτοι, βασιζόμενος στην πλοκή της ταινίας! 

Μανώλης Χιώτης & Μαίρη Λίντα: Τα Κινηματογραφικά (1η έκδοση σε cd)

Ο κινηματογράφος στα χρόνια του 50 και του 60 έπαιζε τον πιο σημαντικό ρόλο στην καθιέρωση όχι μόνο των ηθοποιών, αλλά και των τραγουδιστών. Πολλοί πετυχημένοι στη δισκογραφία Έλληνες τραγουδιστές αναγνωρίστηκαν από το πλατύ κοινό μέσω της μεγάλης οθόνης.
Ο Μανώλης Χιώτης και η Μαίρη Λίντα, το πιο διάσημο ζευγάρι της δεκαετίας του 50, πραγματοποίησαν την πρώτη τους εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1959, με την ταινία "Να Ζήσουν τα Φτωχόπαιδα". Στη συγκεκριμένη ταινία εμφανίζονται με το τραγούδι "Απότομα". Ένα τραγούδι που έγινε μεγάλη επιτυχία, και αναμφισβήτητα η προβολή της ταινίας έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Μέσα στην ίδια χρονιά εμφανίζονται σε δύο ακόμα ταινίες, το "Διακοπές στην Κολοπετινίτσα", όπου και τραγουδούν "Ο Ουρανός ξημέρωσε" και στο θρυλικό "Λαός και Κολωνάκι", όπου και τραγουδούν το ομώνυμο τραγούδι και το "Πάρε με στο Τηλέφωνο". Στη συγκεκριμένη ταινία τις σκηνές τους χορογράφησε και σκηνοθέτησε ο μετρ του μιούζικαλ Γιάννης Δαλιανίδης.
Το όνομα τους αρχίζει να συζητιέται έντονα σ΄όλους τους κινηματογραφικούς κύκλους και οι προτάσεις για εμφανίσεις τους σε ταινίες πέφτουν βροχή. Η αριστοκρατική εμφάνιση και η ζωντάνια τους, τους καθιερώνουν αμέσως στο κινηματογραφόφιλο κοινό. Γίνονται πόλος έλξης και οι αμοιβές τους ξεπερνούν ακόμα και εκείνες των πρωταγωνιστών.
Στην ταινία "Οι Δοσατζήδες" (1959), ενώ δεν εμφανίζονται, ακούγεται από το ραδιόφωνο η πιο μεγάλη επιτυχία της καριέρας τους, τα "Ηλιοβασιλέματα". Την ίδια χρονιά στην κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη "Ένας βλάκας και Μισός" τραγουδούν το ομώνυμο σουξέ και ένα χρόνο αργότερα στην "Κρουαζιέρα στη Ρόδο" θα γνωρίσουν μεγάλη επιτυχία με "Της Ευτυχίας τα Σκαλιά".
Ο Μανώλης Χιώτης μπήκε πολλές φορές στη διαδικασία, εμπνευσμένος από τον τίτλο της ταινίας να γράψει τραγούδι που να ταιριάζει απόλυτα με το στόρι του φιλμ. Έτσι το 1960 γράφει το "Φτωχαδάκια και Λεφτάδες" για την ομώνυμη ταινία του Ορέστη Λάσκου, ένα τραγούδι που παρέμεινε ανέκδοτο δισκογραφικά. Στην ίδια ταινία το ζευγάρι τραγουδά το "Περασμένες μου αγάπες".
Το 1961 εμφανίζονται στην κωμωδία της Φίνος Φιλμ "Ο Ατσίδας" και μαζί με τον πρωταγωνιστή Ντίνο Ηλιόπουλο τραγουδούν το "Με Κυνηγούν τ΄αδέρφια σου", δημιουργώντας ένα μουσικό στιγμιότυπο που θα μείνει στην ιστορία της εγχώριας κινηματογραφικής μυθολογίας. Από το ίδιο φιλμ και το "Η Αγάπη μου δε σβύνει".
Η φιλία του Χιώτη και της Λίντα με τον Κώστα Χατζηχρήστο ήταν ιδιαίτερα γνωστή στους καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής. Θεατρικά συνεργάστηκαν πολλές φορές και κινηματογραφικά τους βλέπουμε στο "Δήμο απ΄τα Τρίκαλα" (1962) να τραγουδούν τα "Θάλασσα μόνο κι ουρανό" και ο "Χασάν Αγας".
Στην κωμωδία "Μην είδατε τον Παναή" ερμηνεύουν τα: "Είμαι Τσιγγάνα Φλογερή", "Ο Μπεκρής" και "Φωτιές ανάψτε γύρω μου". Και τα τρία την εποχή εκείνη κυκλοφορούν σε δισκάκια 45 στροφών.
Το 1963 τους βλέπουμε στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου "Ο Φίλος μου ο Λευτεράκης". Εδώ τραγουδούν δυο συνθέσεις του ανερχόμενου τότε Γεράσιμου Λαβράνου, το "Ζήσε" και τα "Κόκκινα Χείλια" που για δεκαετίες παρέμειναν ακυκλοφόρητα.
Η δεύτερη ταινία μέσα στο 1963 είναι το "Τύφλα να΄χει ο Μάρλον Μπράντο". Μια κωμωδία με πρωταγωνιστή το Θανάση Βέγγο. Στην ταινία τραγουδούν το "Δε σε ρωτώ για τ΄όνομα σου" και "Τέτοια Χαρά δεν θα τη δεις".
Από τις καλύτερες στιγμές τους στη μεγάλη οθόνη υπήρξε η συμμετοχή τους στην κωμωδία "Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης", όπου μαζί με το Θανάση Βέγγο και τη Μπέτυ Μοσχονά τραγουδούν το "Αν είσαι Μάγκας". Στο ίδιο φιλμ τραγουδούν και τη "Θλίψη".
Το 1964 πραγματοποιούν την τελευταία κοινή τους εμφάνιση στον κινηματογράφο. Είναι στην ταινία "Η Βίλλα των Οργίων" του Ντίνου Δημόπουλου, όπου και τραγουδούν το "Κόκκινο Μαντήλι" του Γιώργου Μουζάκη, που την εποχή εκείνη θα κυκλοφορήσει δισκογραφικά με τη φωνή του Γιάννη Βογιατζή. 
 Όλα αυτά τα τραγούδια τους τα συγκέντρωσα σε ένα cd, την πρώτη ολοκληρωμένη συλλογή με τα κινηματογραφικά σουξέ του ζευγαριού Χιώτης - Λίντα. Ως bonus υπάρχουν η "Ρεμπέτικη Φαντασία"(ορχηστρικό θέμα του Χιώτη, από το μιούζικαλ της Φίνος Φιλμ "Μερικοί το Προτιμούν...Κρύο") και το τραγούδι του Μίμη Πλέσσα "Σπάστε 20 ποτήρια" που ερμήνευσε η Μαίρη Λίντα στην ταινία του Νίκου Τσιφόρου "Τρεις Κούκλες κι εγώ", όπου κι εμφανιζόταν και ως ηθοποιός.

Ζακ Ιακωβίδης: Χαρούμενοι Αλήτες (1η έκδοση σε cd)

Οι "Χαρούμενοι Αλήτες" υπήρξαν από τις πρώτες ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Γυρίστηκε από το Δημήτρη Δαδήρα επάνω σε σενάριο των Ηλία Λυμπερόπουλου και Κούλη Στολίγκα, ο οποίος ήταν και από τους βασικούς πρωταγωνιστές του φιλμ.
Η Αλίκη παίζει το ρόλο μιας νεαρής χορεύτριας, που το όνειρο της είναι να χορέψει σε μια μουσική παράσταση. Το όνειρο της γίνεται πραγματικότητα στο τέλος της ταινίας και η Αλίκη, για πρώτη και τελευταία φορά, χορεύει ως κλασική μπαλαρίνα. Λέγεται πως για τις ανάγκες του ρόλου της έκανε μαθήματα μπαλέτου για αρκετούς μήνες. Το μεγάλο φινάλε της ταινίας που είναι μια συρραφή από τραγούδια, χορευτικά και νούμερα, θυμίζει αυθεντική επιθεώρηση της εποχής.
Δίπλα στη νεαρή Αλίκη παίζουν και τραγουδούν οι δύο κορυφαίοι ηθοποιοί του είδους Κούλης Στολίγκας και Νίκος Ρίζος και τραγουδάει η εκρηκτική ντίβα της εποχής Λάουρα. Το χορευτικό της, με το τραγούδι του Ζακ Ιακωβίδη "Τι Είναι Αυτό" το είχε χορογραφήσει ο ανερχόμενος Γιάννης Δαλιανίδης, αναγραφόμενος στους τίτλους ως Γιάννης Νταλ. Αυτή ουσιαστικά ήταν και η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα.
Από το υπόλοιπό καστ αξίζει να αναφέρουμε τον Ηλία Σταματίου, την Παμφίλη Σαντοριναίου και σε περιορισμένους ρόλους το Θανάση Βέγγο και το Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Τη μουσική της ταινίας αλλά και τα τραγούδια υπογράφει ο Ζακ Ιακωβίδης, συνθέτης του ελαφρού τραγουδιού, της επιθεώρησης και του αρχοντορεμπέτικου. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιακόμπ Μπενβενίτσε. Με μουσικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών γρήγορα άρχισε να κινείται σε ένα ευρύ δημιουργικό πεδίο. Συνέθεσε εκατοντάδες τραγούδια από ελαφρά και λαϊκά εως ρεμπέτικα. Με τον κινηματογράφο δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με πιο αξιόλογη ίσως τη μουσική επένδυση στους "Χαρούμενους Αλήτες". Ένα σάουντρακ που εκδίδεται για πρώτη φορά σε cd.

Σταύρος Ξαρχάκος: Μια Βδομάδα στον Παράδεισο / Ο Τρίτος Δρόμος (1η έκδοση σε cd)

Μοναδικός μουσικοσυνθέτης ο Σταύρος Ξαρχάκος έντυσε με τις μουσικές και τα τραγούδια του σπουδαίες ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου. Την πρώτη του μουσική για το σινεμά την έγραψε το 1962, ήταν το "Ταξίδι" του Ντίνου Δημόπουλου. Συνέχισε, σχεδόν με καταιγιστικούς ρυθμούς, γράφοντας μελωδίες αλλά και τραγούδια που γίνονται τεράστιες επιτυχίες για τις ταινίες: "Αμόκ", "Λόλα", "Πολύ Αργά για Δάκρυα", "Γυμνοί στο Δρόμο" (όλες της Φίνος Φιλμ), "Τα Κόκκινα Φανάρια", "Μοντέρνα Σταχτοπούτα", "Διπλοπενιές", "Κορίτσια στον Ήλιο" και το "Ρεμπέτικο". Ο Ξαρχάκος βραβεύτηκε δύο φορές στο κινηματογραφικό φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ενώ πολλά από τα κινηματογραφικά του δημιουργήματα έχουν πάρει το δρόμο της δισκογραφίας.
Ψάχνοντας στη φιλμογραφία του ανακάλυψα δύο ταινίες όχι ιδιαίτερα γνωστές. Ταινίες που δε διεκδικούν δάφνες ποιότητας, ωστόσο η όμορφη μουσική επένδυση τους παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των χρόνων. 
Η πρώτη είναι η αισθηματική κομεντί "Μια Βδομάδα στον Παράδεισο" του Ίωνα Νταϊφά. Το ιδιαίτερο της ταινίας είναι ότι το σενάριο έχει γραφτεί από το Ντίνο Δημόπουλο και τον ηθοποιό Βασίλη Διαμαντόπουλο, ο οποίος κρατά και έναν από τους βασικούς ρόλους στο φιλμ. Τρία λαϊκά τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου ακούγονται στην ταινία: "Έχω μια Δεκάρα Τρύπια", "Τρεις Μάγκες, Τρεις Γερόμαγκες" και "Θα Ζήσουμε κι Εμείς". Τα δυο πρώτα ερμηνεύει ο Σταύρος Παγιουμτζής (με στίχους του Χρήστου Στίππα) και το τρίτο ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, με στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Στην ταινία ακούγεται και το ελαφρό τραγούδι "Πάρε το Δρόμο μας" με τη Γιοβάννα, το οποίο ωστόσο πρωτακούστηκε στην ταινία "Ο Τρίτος Δρόμος". Η ταινία αυτή γυρίστηκε το 1963 από τον Ίωνα Νταϊφά και εδώ ακούγονται 3 ακόμα τραγούδια του συνθέτη που την εποχή εκείνη  κυκλοφορούν από τη Fidelity, σε μονό και διπλό δίσκο 45 στροφών (extended play). Για την ιστορία η ηχογράφηση των τραγουδιών είχε γίνει στα στούντιο της Φίνος Φιλμ.
Δυο πολύ αξιόλογες δουλειές του συνθέτη, άγνωστες στους περισσότερους!

Κώστας Καπνίσης: Η Ζούγκλα των Πόλεων (1η έκδοση σε cd)

Καταγγελία μιας αδυσώπητης κοινωνικής σαπίλας, με πολυδαίδαλη δράση και αμέτρητα πλοκάμια διαφθοράς σε ποικίλους ευάλωτους  χώρους, είναι η ταινία της Φίνος Φιλμ «Η ζούγκλα των πόλεων». Ένα δημοσιογραφικό θρίλερ με απίστευτη εξέλιξη, γραμμένο από το Νίκο Φώσκολο και σκηνοθετημένο υποδειγματικά από το νεαρό τότε Σταύρο Τσιώλη. Σήμερα η ταινία δεν προβάλλεται  πλέον από τη τηλεόραση, καθώς ο σεναριογράφος αφήνει πολλά υπονοούμενα για  τη διαφθορά των κρατικών λειτουργών.

Η ταινία γυρίστηκε το 1970 από τον ανερχόμενο τότε Σταύρο Τσιώλη, ο οποίος από το 1958, δούλεψε ως βοηθός σκηνοθέτη σε 54 ταινίες, πολλές από τις οποίες της Φίνος Φιλμ. Το 1968 γύρισε σε δικό του σενάριο την πρώτη του ταινία «Ο Μικρός Δραπέτης», για τη Φίνος Φιλμ. Την επόμενη χρονιά γύρισε πάλι για τον Φίνο τη ταινία «Πανικός» σε δικό του σενάριο και το 1970 τη «Ζούγκλα των Πόλεων» σε σενάριο του Ν. Φώσκολου. Η ταινία γυρίστηκε και σε αγγλική έκδοση και έκανε καριέρα και στο εξωτερικό. Ο Τσιώλης εμπλουτίζει το φιλμ με ιδιαίτερες λήψεις, κορυφαία η σκηνή του εφιάλτη όπου ο πρωταγωνιστής Κώστας Πρέκας φαντασιακά σκοτώνει τον πατέρα του. Η σκηνή είναι γυρισμένη μέσα στο ΚΑΤ με το σκηνοθέτη να είναι επηρεασμένος από παρόμοιες σκηνές ταινιών τρόμου της εποχής. Αξιόλογη και η λήψη από την οροφή του ασθενοφόρου του Ερυθρού Σταυρού στην περιοχή που έπεσε το αυτοκίνητο του Ανδρέα Μπάρκουλη, ενώ για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο υπάρχουν σκηνές σε κλειστές κολυμβητικές εγκαταστάσεις. Για την ιστορία, το πρώτο κλειστό κολυμβητήριο ήταν της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, από το 1959.

Στη «Ζούγκλα των Πόλεων» υπάρχουν εσωτερικά και εξωτερικά πλάνα από τα στούντιο της Φίνος Φιλμ ενώ στην έξοδο από το εσωτερικό στούντιο διακρίνεται μια φωτογραφία του μεγάλου αστέρα της εταιρείας Νίκου Κούρκουλου. Λίγο πριν το τέλος της ταινίας ο Κώστας Πρέκας , ως δημοσιογράφος  Νίκος  Αυγέρης , συναντά το Λάμπρο Κοτσίρη σε νταμάρι. Είναι το ίδιο μέρος με αυτό του τέλους της  ταινίας «Έξοδος Κινδύνου». Και στις δύο περιπτώσεις μνημονεύεται η περιοχή του Γαλατσίου. Φοβερή η ατάκα του πρωταγωνιστή όταν πάνε να τον δωροδοκήσουν.Του δίνουν  μια επιταγή μισού εκατομμυρίου και αυτός αφού  την παίρνει και την κοιτάζει τρέμοντας λέει : «Μισό εκατομμύριο. Να που μαθαίνω πόσο κοστίζει μια συνείδηση στο χρηματιστήριο της ατιμίας»  Ίσως θα έπρεπε να γίνει λόγος και για τις σκηνές της Μαίρης Χρονοπούλου με τον Κώστα Πρέκα στο Α΄Νεκροταφείο των Αθηνών.

Στο παρασκήνιο της ταινίας ίσως θα έπρεπε να σημειώσουμε , ότι η Μαίρη Χρονοπούλου, ερωτευμένη τότε με τον Κώστα Πρέκα, ζήτησε από τον Φίνο το όνομα του να γραφτεί πάνω από το δικό της στους τίτλους. Όμως λίγο πριν παιχτεί η ταινία χώρισαν, και η Μαίρη ζήτησε να αλλάξει πάλι η σειρά των ονομάτων, κάτι που φυσικά δεν μπορούσε να γίνει, μια και είχε τυπωθεί και το διαφημιστικό υλικό. Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1970, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις κυρίως για τις ερμηνείες  των πρωταγωνιστών αλλά και των δευτεραγωνιστών, του Μάνου Κατράκη, του Λάμπρου Κοτσίρη, της Άννας Παϊτατζή, του Ανδρέα  Φιλιππίδη, του Χρήστου Ζορμπά και της Αγγέλας Καζακίδου (της οποίας οι περισσότερες σκηνές «κόπηκαν» στις μετέπειτα προβολές. Το φωτογραφικό υλικό που έχει σωθεί επιβεβαιώνει τη μεγάλυτερη διάρκεια του φιλμ στις πρώτες προβολές). Εισπρακτικά το φιλμ συγκεντρώνει 246.844 εισιτήρια στις αίθουσες Α΄προβολής  σε Αθήνα, Πειραιά και Προάστια.

Η «Ζούγκλα των Πόλεων» δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στο περιοδικό «Βεντέτα», ενώ  η μουσική του Κώστα Καπνίση δεν κυκλοφόρησε σε δίσκο, μέχρι που φέτος με πολύ κόπο κατάφερα να αποσπάσω όλα τα μουσικά μέρη του φιλμ από την έκδοση της ταινίας σε dvd.

 Στο στόρι της ταινίας γίνεται λόγος για καταχώρηση μυθιστορημάτων σε μορφή συνεχειών, κάτι που συνηθιζόταν σε εφημερίδες ημερήσιας κυκλοφορίας. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1971 η ταινία κάνει πρεμιέρα και στο Καναδά στον ιστορικό κινηματογράφο Rialto, το οποίο υπάρχει ακόμη στην Avenuedu Parc. Στις προβολές της στο εξωτερικό η «Ζούγκλα των Πόλεων» συνοδευόταν και από ένα έγχρωμο πολυσέλιδο ένθετο με πλούσιο πληροφοριακό υλικό (στην αγγλική και γαλλική  γλώσσα) και αδημοσίευτες  φωτογραφίες. 

Ζωή Φυτούση - Τα Κινηματογραφικά (ανέκδοτη συλλογή)

Ζωή Φυτούση: μια καλλιτέχνης με διπλή ιδιότητα. Ηθοποιός και τραγουδίστρια. Η υγρή και ζεστή φωνή της μάγεψε το Μάνο Χατζιδάκι , ο οποίος της έγραψε τα: "Το μαντολίνο","Ο Ταχυδρόμος πέθανε" και "Τ΄αστέρι του Βοριά". Τραγούδια που της έδωσαν το διαβατήριο για μια μεγάλη καριέρα. Μια καριέρα γεμάτη θέατρο, κινηματογράφο και τραγούδι. Μια καριέρα σφραγισμένη από το ταλέντο και το ήθος μιας σπάνιας γυναίκας που στις 23 Ιουλίου 2017 πέρασε στην αθανασία αφήνοντας τα δικά της σημάδια στον ελληνικό πολιτισμό.

Η Ζωή Φυτούση γεννήθηκε στην Αθήνα, στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 30.Από πολύ μικρή έδειξε τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της καθώς έδινε κείμενα και άρθρα σε περιοδικά της εποχής. Σπούδασε στη  Δραματική σχολή Ελληνικού Ωδείου και η πρώτη επαφή της με τη δισκογραφία έγινε το 1956, όταν μαζί, με την επίσης σπουδαία Μπεάτα Ασημακοπούλου, ηχογράφησαν σε δίσκο γραμμοφώνου το "Τριανταφυλλάκι" των Ζοζέφ Κορίνθιου και Νίκου Φατσέα.

Η συνάντηση της με το Μάνο Χατζιδάκι θα γίνει στις αρχές της δεκαετίας του 60, με αφορμή την παράσταση του "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε" (Θέατρο Αθηνών, χειμερινή περίοδος 1961-62). Εδώ τραγούδησε το "Μαντολίνο" και το "Ο Ταχυδρόμος πέθανε". Την επομένη της πρεμιέρας ο Κλέων Παράσχος ("Καθημερινή") και ο Μπάμπης Κλάρας ("Βραδυνή") γράφουν πραγματικούς ύμνους για τη νεαρή Ζωή με την υπέροχη φωνή και την επιβλητική της παρουσία επάνω στη σκηνή. Η συνεργασία της με το Χατζιδάκι θα συνεχιστεί με την "Οδό Ονείρων", μια μουσικοθεατρική παράσταση που ανέβηκε τον Ιούνιο του 1962 στο θερινό θέατρο "Μετροπόλιταν". Η Ζωή τραγουδά το "Τρένο" αλλά και τις "Αδελφές Τατά"(ντουέτο με τη Μάρω Κοντού). Τα τραγούδια της παράστασης κυκλοφορούν σε δίσκο 33 στροφών από τη Minos - EMI.

Το επόμενο θεατρικό της βήμα θα γίνει δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη με το πολυδάπανο και πολυπρόσωπο έργο του Τζώρτζ Μπέρναρ Σω "Καίσαρ και Κλεοπάτρα". Εδώ η Ζωή τραγουδά για μια "Κοιμισμένη πριγκήπισσα". Η πρεμιέρα γίνεται στις 11 Οκτωβρίου 1962 και την παρακολουθούν ο Πρόεδρος της κυβέρνησης και η κ.Καραμανλή, ο Πρόεδρος της βουλής κ.Ροδόπουλος, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και η κ.Κανελλοπούλου, μέλη της κυβέρνησης αλλά και η πιο εκλεκτή μερίδα της Αθηναϊκής κοινωνίας. Οι κριτικές έγραψαν επαινετικά λόγια για την παράσταση, αλλά το κοινό βρήκε το έργο βαρύ. Με τον ίδιο θίασο μέσα στην ίδια σεζόν θα ανέβουν τα "Χτυποκάρδια στο θρανίο". Η Ζωή συμμετέχει και σε αυτή τη παράσταση.

Παράλληλα με τις πρώτες θεατρικές επιτυχίες της μπαίνει στη ζωή της και ο κινηματογράφος. Η πρώτη κινηματογραφική της εμφάνιση θα γίνει το 1957 στη κωμωδία του Νίκου Τσιφόρου "Ο Γυναικάς"(παραγωγή της Άνζερβος). Θα ακολουθήσουν τα φιλμ: "Ο Ηλίας του 16ου"(1959), "Φτωχαδάκια & λεφτάδες"(1961), "Το Ταξίδι"(1962, εδώ ερμηνεύει "Τα δάκρυα μου είναι καυτά", που γίνεται μεγάλο σουξέ την εποχή εκείνη και κυκλοφορεί σε δίσκο 45 στροφών), "Οι γυναίκες θέλουν ξύλο"(1962,όπου ερμηνεύει το ομώνυμο τραγούδι των Λέανδρου Κοκκόρη & Στέφανου Φωτιάδη),"Η Αθήνα τη νύχτα"(1962,με σκηνές από την ιστορική παράσταση "Απόψε αυτοσχεδιάζουμε") "Η Ψεύτρα"(1963), "Ο εαυτούλης μου"(1964) και άλλες.

Επιλεκτικά και προσεγμένα υπήρξαν και τα βήματα της στη δισκογραφία. Αρχικά υπογράφει συμβόλαιο με την εταιρεία Columbia και λίγο αργότερα με την Odeon - Parlophone. Ηχογραφεί σε δίσκους 45 στροφών μεταξύ άλλων τα: "Βαριά ειν΄η καρδιά μου"(των Ξαρχάκου - Δημόπουλου από τη ταινία "Αμόκ" η μελωδία είναι η ίδια με το "Τα τρένα που φύγαν"), "Κάμε το πόνο σου χαρά"(των Χατζιδάκι - Γκάτσου), "Για χατήρι σου"(των Ξαρχάκου - Γκούφα),"Πώς τον αγαπώ"(των Λοϊζου - Παπαδόπουλου από τη ταινία "Μίνι φούστα και καράτε") και άλλα. Το 1966 ηχογραφεί σε 45αρι δίσκο τα τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα "Σήκω χόρεψε συρτάκι" και "Δημήτρη μου Δημήτρη μου". Τα είχε ερμηνεύσει αρχικά στη ταινία "Η κόρη μου η σοσιαλίστρια" η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το 2007 η δισκογραφική εταιρεία ΕΜΙ παρουσιάζει το συλλεκτικό cd "Τα τραγούδια μιας ζωής", με 25 σπάνιες ηχογραφήσεις της μεγάλης ερμηνεύτριας.

Η σχέση της με τη μικρή οθόνη ξεκινά το 1973 με τη συμμετοχή της στο σίριαλ "Ο Ονειροπαρμένος"  και θα ακολουθήσουν οι εμφανίσεις της στα: "Εκείνες κι εγώ"(1976), "Λωξάντρα"(1980), "Το κεφάλι της Μέδουσας"(1993) και το 2011 θα την δούμε ως γκεστ σταρ στη "Πολυκατοικία" του Mega.Το 2012 θα κάνει τη τελευταία δημόσια εμφάνιση της στη ψυχαγωγική εκπομπή "Στην υγεία μας", όπου και θα ερμηνεύσει τα "Δάκρυα μου είναι καυτά", μαγεύοντας το τηλεοπτικό κοινό.

Καθόλη τη διάρκεια της ζωής της δεν έπαψε να γράφει. Το ποίημα της "Κανείς, μα κανείς" βραβεύτηκε ενώ συνεργάστηκε με περιοδικά και εφημερίδες και είχε εκδώσει τα βιβλία:"Το μαγικό βιβλίο", "Παρ΄ εκτός", "Τάφος εδώ δεν είναι", "Μια σφαίρα" και "Βοήθεια, θέλω να ζήσω". Λίγο πριν το θάνατο της κυκλοφόρησε το βιβλίο της "Ομηρικές Λέξεις" από τις εκδόσεις "Πνοές Λόγου και Τέχνης". Το βιβλίο αυτό αποτελεί μια προσπάθεια της ηθοποιού να περάσει στο αναγνωστικό κοινό το μήνυμα πως η Ελληνική γλώσσα διασώζεται μέσα από τον Όμηρο. 

Τιμητικές διακρίσεις για το σύνολο της προσφοράς της ως καλλιτέχνης αλλά και ως άνθρωπος, η Ζωή Φυτούση έλαβε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό αλλά και το Γενικό Επιτελείο Στρατού.

Η Ζωή έφυγε από κοντά μας στις 23 Ιουλίου 2017, ταλαιπωρημένη από προβλήματα υγείας. Υπηρέτησε τις τέχνες με αρχές και αξίες (άγνωστες στη νεότερη γενιά καλλιτεχνών) και άφησε πίσω της μεγάλη παρακαταθήκη!...Ζωή, σ΄ευχαριστούμε για όλα!!!

Στη συλλογή που σας παραθέτω συγκέντρωσα 10 κινηματογραφικά της τραγούδια που στα χρόνια του 60 είχαν κυκλοφορήσει σε δισκάκια 45 στροφών. 

Μάνος Χατζιδάκις: Ο Δράκος (1η έκδοση σε cd)

"Ο Δράκος" θεωρείται από τα αριστουργήματα του ελληνικού κινηματογράφου. Κι ας είχε αμφισβητηθεί στην πρώτη προβολή του. Γυρίστηκε το 1955 και έκανε πρεμιέρα στις 5 Μαρτίου 1956. Για κάποιους είναι ένα φιλμ νουάρ και για άλλους ένα κοινωνικό δράμα με άφθονες πολιτικές αναφορές στη μετεμφυλιακή περίοδο. Φυσικά το κοινό τότε δεν ήταν έτοιμο να αποδεχτεί τους συμβολισμούς της ταινίας και έτσι ο "Δράκος" παίχτηκε μόνο για τρεις μέρες λόγω αντιεμπορικότητας. Η εισπρακτική αποτυχία της ταινίας έκανε κακό ακόμη και στην κινηματογραφική καριέρα του Ντίνου Ηλιόπουλου και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να επανακάμψει. Για την ιστορία οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. 

Χαρακτηριστικά ο Άδωνις Κύρου είχε γράψει στην "Εστία": "Η ταινία, απίθανος και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, καθίσταται εντελώς γελοία, και δεν ηξεύρει κανείς τι πρώτον και τι ύστερον να οικτήρη εκεί μέσα. Τας μωράς γελοιότητας των λαθρεμπόρων; Τον οικτρόν και πανάθλιον χορόν των χασικλήδων; Την οικτράν  εμφάνισιν και κατασυκοφάντησιν της Αστυνομίας; (σ.σ.: για την αστυνομία όλοι οι πολίτες είναι εν δυνάμει εγκληματίες και πρέπει να καταδιώκονται) Ή τους αθλιεστέρους  και βρωμεροτέρους συνοικισμούς των Αθηνών και του Πειραιώς, όπου εγυρίσθη το ελεεινόν αυτό κατασκεύασμα;"

Ακόμη και αριστερές εφημερίδες, όπως η «Αυγή», είχαν γράψει «Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να απαγορεύσει αυτή την αθλιότητα;» Ο Νίκος Κούνδουρος, χρόνια αργότερα θυμόταν: «Πήρα ένα πανό, έγραψα πάνω αυτή τη φράση και το κρέμασα έξω από τον κινηματογράφο. Ο κόσμος το χάζευε, αλλά δεν έμπαινε να δει την ταινία. Ο “Δράκος” ανέβηκε τη Δευτέρα και την Τρίτη κατέβηκε. Ο κόσμος ούρλιαζε “Τα λεφτά μας πίσω”. Τους είπα “κατεβάστε την”».

Η σκηνοθεσία ήταν του Νίκου Κούνδουρου, ο οποίος είχε πρωτοεμφανιστεί το 1954 με ένα ακόμη αριστούργημα, τη "Μαγική Πόλη". Στο "Δράκο" το σενάριο ήταν γραμμένο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και η μουσική από το Μάνο Χατζιδάκι.  Ο τελευταίος παρουσιάζει ένα ατμοσφαιρικό σάουντρακ από τα καλύτερα του ελληνικού κινηματογράφου, και είναι κρίμα που καμία δισκογραφική εταιρεία δεν ενδιαφέρθηκε για την έκδοση του. Ανάμεσα στα μουσικά θέματα της ταινίας ξεχωρίζει το τραγούδι "Ιλισσός"(με στίχους του Γιώργου Εμιρζά) που στο φιλμ ερμηνεύει η ηθοποιός Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Στη δισκογραφία πέρασε με τις εκτελέσεις της Μελίνας Μερκούρη, της  Γιοβάννας και της Νάνας Μούσχουρη. Με πολύ κόπο κατάφερα να φτιάξω το αριστουργηματικό σάουντρακ αυτής της ταινίας αντλώντας το υλικό από την έκδοση της ταινίας σε dvd. Φυσικά έχω συμπεριλάβει και τις δυο δισκογραφικές εκτελέσεις του "Ιλισσού". 

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος υποδύεται έναν  ασήμαντο  τραπεζικό  υπάλληλο που ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς . Ξαφνικά  συνειδητοποιεί ότι μοιάζει μ’ έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μες στη διφορούμενη γοητεία της νύχτας, μία συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μία χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει απ’ την γκρίζα του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να ηγηθεί μιας ληστείας αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Στο καστ των ηθοποιών ξεχωρίζουν η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, ο Γιάννης Αργύρης, ο Θανάσης Βέγγος (προσωπικός φίλος του Κούνδουρου), ο Στέφανος Στρατηγός, ο Ανδρέας Ντούζος, ο Ανέστης Βλάχος και τα αδέλφια Αλέκος και Κάση  Τζανετάκου. Στην αρχή της ταινίας, ο συνάδελφος  του Ηλιόπουλου στο γραφείο και στη δεύτερη  σκηνὴ ο σπιτονοικοκύρης του ακούγονται να έχουν μια πολύ γνώριμη φωνή· είναι η φωνή του Διονύση Παπαγιαννόπουλου.

"Ο Δράκος" έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ της Βενετίας(1956) και στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1960) βραβεύτηκε ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959. Οι άλλες δύο ήταν η "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη και το "Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" του Αλέκου Σακελλάριου.

Μάνος Λοΐζος: Μπετόβεν και Μπουζούκι (1η έκδοση σε cd)

Στις 29 Νοεμβρίου 1965 κάνει πρεμιέρα στους Αθηναϊκούς κινηματογράφους η κωμωδία του Ορέστη Λάσκου "Μπετόβεν και Μπουζούκι". Μια διασκευή της ομώνυμης θεατρικής κωμωδίας των Γ.Ασημακόπουλου, Π.Παπαδούκα και Β.Σπυρόπουλου.
Το εισπρακτικό αποτέλεσμα της ταινίας είναι πολύ καλό. 273.866 εισιτήρια, στις αίθουσες Α΄προβολής. Η επιτυχία της οφείλονταν στην εξαιρετική σκηνοθεσία του Λάσκου αλλά και στο πολύ καλό καστ: Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Σταυρίδης, Μπεάτα Ασημακοπούλου, Γιάννης Γκιωνάκης, Σταύρος Παράβας (για μια ακόμη φορά στο ρόλο του Φίφη), Χάρης Παναγιώτου, Τάκης Μηλιάδης, Αλέκα Στρατηγού και ο Σωτήρης Μουστάκας.
Τη μουσική και τα τραγούδια του φιλμ γράφει ο Μάνος Λοΐζος, που τότε έκανε τα πρώτα του βήματα. Κάποια από τα τραγούδια της ταινίας θα περάσουν στη δισκογραφία με τις φωνές του Γιάννη Πουλόπουλου και του Δημήτρη Ευσταθίου, ενώ στην ταινία πρωτοερμηνεύτηκαν από την Κλειώ Δενάρδου και τον ηθοποιό Χάρη Παναγιώτου. Αξίζει να αναφέρουμε τα: "Μικρός ο κόσμος γύρω μου", "Ένας πλάι στον άλλο" και "Καράβια Αλήτες". Στην ίδια ταινία  η Κλειώ Δενάρδου τραγουδά το άγνωστο "Μας γέλασες παλιοζωή", το οποίο δε πέρασε ποτέ στη δισκογραφία. Φυσικά δε ξεχνάμε τη "Γαρουφαλλιά", που στην δισκογραφία υπάρχει ως ορχηστρικό. Στη ταινία όμως υπήρξαν και στίχοι και το ερμήνευε η Κλειώ Δενάρδου μαζί με τη χορωδία του Δήμου Πειραιώς. Η οπτικοποίηση του αποτελεί ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα βίντεο κλιπ υψηλής αισθητικής.
Για πρώτη φορά το συγκεκριμένο σάουντρακ περνά στη δισκογραφία με τις αυθεντικές εκτελέσεις όλων των τραγουδιών. Αφιερωμένο στη μνήμη του Μάνου Λοΐζου.

Χρήστος Λεοντής: Δεξιότερα Της Δεξιάς" (1η έκδοση σε cd single)

Η ταινία  "Δεξιότερα της Δεξιάς" διαδραματίζεται στην Ελλάδα των χρόνων 1968 - 69, όπου μια ομάδα ανθρώπων, που ο καθένας τους αντιπροσωπεύει μια ορισμένη πολιτική ιδεολογία, διαμορφώνει και διαμορφώνεται από την Ιστορία. Με πράξεις μικρές ή μεγάλες, με θάρρος ή δισταγμό, με σύγχυση ή διαύγεια, κυνηγούν ή στέκονται εμπόδιο στη ζωή. Όλοι μαζί συνθέτουν την τοιχογραφία μιας ιστορικής περιόδου που άφησε βαθιές ουλές στις συνειδήσεις και τις εξελίξεις αυτού του τόπου... Η ταινία γυρίστηκε το 1989 από το Νίκο Αντωνάκο. Ένας σκηνοθέτης που έκανε τα πρώτα του βήματα το 1968 με την ταινία "Το Ράλι του Θανάτου". Παράλληλα γράφει σενάρια εμπορικών ταινιών, όπως η "Θυρωρίνα" (1968) και "Μάρα, η Τσιγγάνα" (1971). Σχολιάζοντας την ταινία του "Δεξιότερα της Δεξιάς" στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" ο Νίκος Αντωνάκος λέει μεταξύ άλλων: "Ήθελα να κάνω μια πρόταση στους συμπατριώτες μου: να κουβεντιάσουμε για τη δικτατορία, γιατί πιστεύω ότι μένουν ακόμα πολλά να ειπωθούν. Οι ιδεολογίες, οι συγκρούσεις που υπήρχαν τότε, υπάρχουν και σήμερα. Η ταινία δεν είναι μουσειακή...". Παρά την άψογη σκηνοθεσία και τις πολύ καλές ερμηνείες των ηθοποιών η ταινία περνά μάλλον αδιάφορη από το κοινό συγκεντρώνοντας μόλις 1200 θεατές στις αίθουσες Α΄προβολής. Ωστόσο αποσπά αρκετά βραβεία και τιμητικές διακρίσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. 

Τη μουσική της ταινίας γράφει ο Χρήστος Λεοντής, ένας σημαντικός συνθέτης, με μια αξιόλογη παρουσία στην κινηματογραφική μουσική, ελάχιστα από τα οποία όμως έχουν πάρει το δρόμο της δισκογραφίας. Στο cd single  που σας παρουσιάζω υπάρχει η ανέκδοτη μουσική του Λεοντή από την ιδιαίτερη ταινία του Αντωνάκου.

Τάκης Μωράκης: Ο Θησαυρός του Μακαρίτη (1η έκδοση σε cd)

Βρισκόμαστε στα 1959. Ο Νίκος Τσιφόρος γυρίζει μια από τις τελευταίες του ταινίες στη Φίνος Φιλμ. Είναι ο "Θησαυρός του Μακαρίτη". Ο Τσιφόρος υπήρξε από τους στυλοβάτες της θρυλικής εταιρείας τα πρώτα 15 χρόνια. Η πρώτη του συνεργασία με το Φίνο έγινε το 1948 με την ταινία "Χαμένοι Άγγελοι" και θα ακολουθήσουν άλλες 6 με πιο αξιόλογες την "Ωραία των Αθηνών"(1954) και το "Θησαυρό του Μακαρίτη".
Στο "Θησαυρό..." κεντρικές ηρωίδες είναι η Θεώνη και η ανιψιά της η Λουκία, οι οποίες βλέποντας ξενοίκιαστα τα δωμάτια του σπιτιού που κληρονόμησαν από τον άνδρα της Θεώνης, γράφουν μερικές δήθεν διαθήκες του μακαρίτη, που αναφέρουν για κάποιο θησαυρό κρυμμένο κάπου μέσα στο σπίτι χωρίς όμως να προσδιορίζεται η ακριβής θέση. Βάζουν από ένα αντίγραφο σε κάποια βιβλία και τα πουλάνε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς. Οι αγοραστές των βιβλίων, βρίσκουν και διαβάζουν τις ημιτελείς διαθήκες και αρχίζουν να νοικιάζουν δωμάτια ελπίζοντας να βρουν το θησαυρό. Φυσικά θησαυρός δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει η πραγματική διαθήκη του Βρασίδα Παρτσαλόπουλου που κάνει πλούσιες τις δυο γυναίκες.
Ερμηνευτικά η ταινία στηρίζεται στο σούπερ κωμικό ντουέτο Γεωργία Βασιλειάδου - Βασίλης Αυλωνίτης. Μαζί τους και ο Νίκος Ρίζος, ανερχόμενη αξία της εποχής, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα, είχε και την ιδέα να φτιάξει το θίασο Αυλωνίτης - Βασιλειάδου - Ρίζος, που θριάμβευσε στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 60. Μάλιστα τη χειμερινή περίοδο 1960 - 61 οργώνουν τα μεγάλα επαρχιακά κέντρα, με τεράστια επιτυχία.
Στο "Θησαυρό..." παίζουν επίσης η Ξένια Καλογεροπούλου, η οποία μόλις είχε έλθει από τις σπουδές της στην Αγγλία, η ηθοποιός και τραγουδίστρια Άντζελα Ζήλια, οι ζεν πρεμιέ της εποχής Στέφανος Ληναίος και  Γιώργος Λευτεριώτης, ο Νίκος Φέρμας, η Νίκη Λινάρδου, ο Ραλλής Αγγελίδης, ο Γιάννης Φέρμης, η Ταϋγέτη Κεφαλοπούλου και ο Βελισσάριος Κοντογιάννης, ο οποίος είναι ο καδραρισμένος Μακαρίτης, ρόλο που θα επαναλάβει και στα φιλμ: «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα κι ο κοντός», «Η Κυρία του Κυρίου», «Υπάρχει και φιλότιμο», «Ο εχθρός του Λαού» και ο «Αστερισμός της Παρθένου». Το συγκεκριμένο πορτραίτο εμφανιζόταν σε διαφορετική κορνίζα κάθε φορά, ως πρόγονος κάποιου πρωταγωνιστή.
Μουσικά την ταινία ντύνει με τις μελωδίες του ο Τάκης Μωράκης, ένας συνθέτης με τεράστια πορεία στο ελαφρό τραγούδι. Στη Φίνος Φιλμ εργάστηκε περίπου για μια πενταετία (1955 - 1961) γράφοντας μουσικές για 10 ταινίες ενώ όλοι θα θυμούνται για πάντα το τραγούδι του "Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη" που ερμηνεύτηκε από τη Σοφία Λόρεν στην αμερικανική παραγωγή "Το Παιδί και το Δελφίνι".
Το σάουντρακ της ταινίας "Ο Θησαυρός του Μακαρίτη" δεν εκδόθηκε ποτέ. Ξεκινώντας όμως την παραγωγή κινηματογραφικών ψηφιακών δίσκων σκέφτηκα να προχωρήσω στην έκδοση του. Μουσικές γέφυρες του συνθέτη αλλά και τρία τραγούδια του με στίχους του Γιώργου Γιαννακόπουλου. Η  Άντζελα Ζήλια τραγουδά τα: "Εγώ και συ" και "Πινακωτή". Η Γεωργία Βασιλειάδου τραγουδάει τον "Κυρ - Μέντιο" και είναι η πρώτη φορά που η ηθοποιός τραγουδάει στο σινεμά, κάτι που προκαλεί εντύπωση αν σκεφτεί κανείς πως η μεγάλη αυτή Θεατρίνα δεν ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός αλλά ως λυρική τραγουδίστρια.

Χρήστος Λεοντής: Ραντεβού με μια Άγνωστη (1η Έκδοση σε cd)

Για κάποιους είναι μια αισθηματική ταινία, για άλλους ένα δικαστικό δράμα και για μερικούς ένα καλοστημένο θρίλερ. Εγώ θα τη τοποθετούσα μέσα στις 100 καλύτερες ταινίες από καταβολής του ελληνικού κινηματογράφου. Το «Ραντεβού με μια άγνωστη» γυρίστηκε το 1968 από τον οργανισμό «Δαμασκηνός – Μιχαηλίδης» σε σενάριο Πάνου Κοντέλη και σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ταινία με κεντρική ηρωίδα μια νεαρή γυναίκα η οποία κατηγορείται για το φόνο του εραστή της και προφυλακίζεται. Ο Βασίλης Γεωργιάδης είναι από εκείνους τους σκηνοθέτες που είναι μια "σχολή" από μόνος του. Με μοναδικό ίσως τρόπο εμβαθύνει και ψυχογραφεί τους ήρωες του, κυρίως την ηρωίδα του φιλμ. Η Έλενα Ναθαναήλ ωραιότερη από ποτέ, ζωντανεύει τη γυναίκα του εισαγγελέα μίας επαρχιακής πόλης, της οποίας η παράνομη σχέση με έναν ερημίτη ζωγράφο, εξελίσσεται σε εφιάλτη, όταν ο εραστής της παρουσιάζει ψυχολογικά προβλήματα και αρχίζει να την καταδιώκει. Η ερμηνεία της θα της χαρίσει το βραβείο Α΄ γυναικείου ρόλου στο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καθώς κατορθώνει να υποβάλλει στον θεατή τη "βαριά" ατμόσφαιρα που επικρατεί στο σπίτι με το σύζυγό της.Τα πλάνα της ταινίας γοητεύουν και τον πλέον απαιτητικό θεατή, ιδιαίτερα όταν η Έλενα  ξαπλωμένη στο κρεβάτι πάνω από το μικρό πικάπ με τα δισκάκια εκμάθησης  της Αγγλικής γλώσσας μαγεύει το κοινό κερδίζοντας μια θέση στο ανθολόγιο του ελληνικού σινεμά.

Το περίεργο με τη ταινία είναι ότι ο μύθος κινείται στην επαρχία, χώρος ασυνήθιστος για τον ελληνικό κινηματογράφο. Το μεσοαστικό - μεγαλοαστικό εύπορο περιβάλλον σε μία πόλη "που δεν συμβαίνει ποτέ τίποτα" και όλα ακολουθούν την ρουτίνα του χρόνου. Κεντρικοί ήρωες δύο άνθρωποι διαφορετικής ηλικίας και κοινωνικής θέσης. Εκείνος εισαγγελέας, εκείνη η νεαρή σύζυγος που ζει σε μία πνιγηρή ατμόσφαιρα όπου δεν μπορεί να αναπνεύσει. Πολύ καλός ο Δημήτρης Μυράτ με το εντυπωσιακό παράστημα και τον ήρεμο λόγο του σε μία από τις καλύτερες του ερμηνείες στη μεγάλη οθόνη.Το ρόλο του εραστή ερμηνεύει ο Γιάννης Βόγλης ενώ το δροσερό πέρασμα της νεότατης Άνν Λόνμπεργκ δίνει μια ανοιχτόχρωμη πνοή στη βαριά ατμόσφαιρα του έργου. Περιορισμένοι αλλά απαραίτητοι οι δεύτεροι ρόλοι από τους: Λυκούργο Καλλέργη ως πρόεδρος του δικαστηρίου, Περικλή Χριστοφορίδη ως διοικητής αστυνομίας, Βασίλη Ανδρεόπουλο στο ρόλο του δικηγόρου και η Εύα Ευαγγελίδου ως οικονόμος.

Παρότι η υπόθεση του έργου εξελίσσεται στην ελληνική επαρχία, τα γυρίσματα έγιναν στον Πειραιά, με εξαίρεση κάποια πλάνα προς το τέλος της ταινίας από τους βράχους των Μετεώρων. Ως δικαστικό μέγαρο χρησιμοποιήθηκε το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Το σπίτι του ζεύγους βρίσκεται στην οδό Καραγιώργη Σερβίας 8, πολύ κοντά στη πλαζ Βοτσαλάκια, το οποίο δεν είναι άλλο από την έπαυλη της οικογένειας Οριγώνη (μετέπειτα ιδιοκτησίας Μουτούση) ενώ το νησί που βρίσκεται το σπίτι του Βόγλη είναι το νησί του Κουμουνδούρου, μια μικρή βραχονησίδα, η πλησιέστερη στο Πειραιά. Αξίζει να αναφερθεί ότι τα πρώτα πλάνα της ταινίας είναι από τον ιστορικό σταθμό Λαρίσης Πειραιώς, στον Άγιο Διόνυσο ενώ εντυπωσιάζουν τα πλάνα της ηρωίδας στο λιμανάκι Μπαίκουση, της Πειραϊκής.

Η υπέροχη μουσική της ταινίας, ανήκει στον πολυταλαντούχο ΧρήστοΛεοντή, ο οποίος έντυσε με τις μελωδίες του και άλλες κλασικές ταινίες όπως: «Με τη λάμψη στα μάτια» (1966), «Επιστροφή της Μήδειας» (1968) και «Η δίκη των δικαστών» (1974). Ο συνθέτης με τη λιτή και απέριττη μουσική του προσθέτει το αναγκαίο χρώμα στο φιλμ. Πέρα όμως από τη πρωτότυπη μουσική στη ταινία ακούγεται η σύνθεση «Lohengrin» του Richard Wagner (πρελούδιο 3ης πράξης) και το «Goodnight Irene» των Weavers, που εδώ όμως το ερμηνεύει μοναδικά η ηθοποιός Άνν Λόνμπεργκ. Το σάουντρακ δεν εκδόθηκε μέχρι που με πολύ κόπο κατάφερα να αποσπάσω από την έκδοση της ταινίας σε dvd φευγαλέες και ημιτελείς μελωδίες, και σας το παρουσιάζω: 

Το «Ραντεβού με μία άγνωστη» έκανε πρεμιέρα στις 16 Δεκεμβρίου 1968, άρεσε σε κοινό και κριτικούς. Καριέρα έκανε και στο εξωτερικό με τους  τίτλους «One night for love» και «Appointment with an unknown woman». Μεγάλη ήταν η αποδοχή της ταινίας και στην Ιταλία, όπου προβλήθηκε με τον τίτλο «Appuntamento con una sconosciuta». Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι ο αρχικός τίτλος του φιλμ ήταν «Για μια νύχτα έρωτα» ενώ ο σκηνοθέτης Βασίλης Γεωργιάδης, κάνει ένα πέρασμα  ως σταθμάρχης του τρένου που στο τέλος της ταινίας δίνει το σήμα αναχώρησης…